Episode Transcript
Walter: Veerle en Skye heten je van harte welkom op hun podcast, Levenslijnen. Ze bespreken thema's die hen bezighouden en onze samenleving vormgeven. In elke aflevering nemen zij je mee op reis door de verhalen en thema's die hen raken. Veel plezier met het beluisteren van Levenslijnen.
Skye: Het is lang geleden.
Veerle: Heel lang geleden.
Skye: Als we de laatste aflevering gaan bekijken, was dat mei. En we zitten nu eind september.
Veerle: Juni, juli, augustus, september. Vier maanden.
Skye: Misschien eens een beetje kort uitleggen hoe dat gekomen is. Druk.
Veerle: Beide.
Skye: Vooral ook een beetje de naweeën van het huwelijk nog. Alles nog wat regelen, iedereen nog kaartjes gaan bezorgen voor de bedankjes. En dan is de grote vakantie erbij gekomen, waar we heel hard naartoe geleefd hebben, want dat was onze huwelijksreis. En daar hebben we onze tijd genomen. We zijn in augustus vertrokken naar…
Veerle: De Malediven.
Skye: Je moet mij niet zo… Je kijkt me de hele tijd aan. Ik moet nog een beetje antwoorden. Maar het is niet zo direct van een leien dakje gelopen.
Veerle: Nee, dat klopt. We hebben er eigenlijk naar uitgekeken en een week voor het vertrek… Anderhalve week. Oké, voordat wij konden vertrekken, was…
Skye: Kregen wij een, bericht: uw reis is geannuleerd. Want er was een negatief reisadvies voor Dubai. En de reismaatschappij waar we toen bij gereserveerd hadden, TUI, die hadden op een vrijdag beslist om alle reizen naar Dubai te schrappen. Ook al moesten we daar maar gewoon tussenlanden. Dat was voor ons eerst van: waarom, wij moeten toch maar gewoon landen en terug… Maar goed, dat… We moeten ook eerlijk zijn: de lieftallige dames van de TUI Shop Hasselt, en dan gaan we heel specifiek Lieze en Daisy vernoemen, die hebben hun uiterste best gedaan dat wij toch naar de Malediven konden gaan.
Veerle: Maar het had niet veel gescheeld, hè?
Skye: Nee, het had niet veel gescheeld. Omdat jij berichten naar mij had gestuurd die ik niet gezien had.
Veerle: Klopt.
Skye: Die berichten zeiden: als we moeten bijbetalen, gaan we niet.
Veerle: Helemaal juist.
Skye: En we moesten bijbetalen.
Veerle: En jij had al geregeld dat we langs gingen komen.
Skye: Ja. Ik had die berichten niet gezien. Echt niet. Ik was die dag ook met een vriend iets gaan drinken op de Grote Markt in Hasselt. Toen ik dan berichten kreeg van "we moeten nu beslissen", zeg ik: ja, regel het maar allemaal. En dan zal ik straks wel langskomen en dan zullen we het wel zien. En toen bleek dat we ongeveer 1700 euro moesten bijbetalen.
Veerle: Want we hebben eigenlijk gereisd via een andere maatschappij.
Skye: Via Travel World is de reis uiteindelijk doorgegaan. Ze hebben alles geprobeerd om nog hetzelfde bedrag te krijgen, maar dat was Riu, het hotel eigenlijk, die zeiden: nee, gaan we niet meer doen. Dus we hebben dan bijbetaald. En voordat we dieper op de reis ingaan: zeg eens eerlijk, waren we nu liever niet gegaan?
Veerle: Nee.
Skye: Dus alles bijeen: oké, het is een beetje met een hapering begonnen, maar uiteindelijk zijn we allebei heel blij dat we geweest zijn.
Veerle: Klopt.
Skye: Bij het begin. Het begin is zondag 2 augustus. 13 uur, wij gingen de bus nemen naar het station van Hasselt, om daar de trein te nemen naar Zaventem. Als we via Zaventem vertrekken, nemen we liever de trein. Dat is makkelijker. Je pakt de trein in Hasselt en je stapt in Zaventem, in Brussels Airport, eigenlijk direct uit.
Veerle: Ja, geen gedoe met parkeren, de auto daar laten staan, nee.
Skye: Ook geen gedoe met overstappen met de valiezen en alles. Dus heel eenvoudig. Alleen: de bus was weg.
Veerle: De bus was weg, zondagsdienst, en we…
Skye: …hadden geen goesting om te wachten. Dus hebben we maar een taxi gebeld. We hebben de mensen van HTM opgebeld, die ons vrij snel zouden komen halen, zodat we eigenlijk op een schappelijk uur een trein konden nemen naar Zaventem, naar Brussels Airport. Want onze bedoeling was: we gaan vroeg genoeg, we geven onze valiezen al af en dan gaan we langzaam, rustig, relaxed in de lounge wachten tot kwart voor tien 's avonds, wanneer het vliegtuig zou vertrekken.
Veerle: Allee, we hebben dat met onze vorige reis…
Skye: In Barcelona hebben we dat gedaan.
Veerle: Hebben we dat gedaan en dat was echt heel relaxed.
Skye: Ja.
Veerle: Maar…
Skye: Dat van Barcelona was met Brussels Airlines en nu was het Emirates. Eén probleem: bij Emirates kun je je valiezen pas afgeven vanaf zes uur 's avonds.
Veerle: Dus daar zaten we, op de luchthaven, met ons valies.
Skye: Ja, om twee uur ongeveer, of drie uur, dat we daar waren. Dus dat was zo van: goed. We zijn dan maar strategisch gaan zitten tegenover de balies van Emirates, dan konden we direct zien wanneer die opengingen, zodat we direct konden afgeven. En dan hebben we daar wat koffietjes, heb ik wat koffietjes gedronken, en dan hebben we ons twee, bijna drie uurtjes in stilte beziggehouden.
Veerle: Ja, we vonden dat niet erg. Je hebt zo de sfeer die je daar op de luchthaven kunt opsnuiven. Ja, dat was geen probleem.
Skye: Beetje boekjes lezen, nog wat op de gsm kijken. Dan mochten onze valiezen en konden we ze eindelijk afgeven. Wij zijn dan altijd zo braaf. Als er staat "premium" en "business class", dan wachten we. We hebben alleen daar gereserveerd, dus we gaan niet in een andere klasse. We hebben tijdens de trip wel geleerd dat wij zo braaf zijn, maar dat niet iedereen zo braaf is. Dus we wachten. En voor de heenreis hadden we premium klasse genomen. Bij het reserveren van de zetels had ik een beetje een upgrade gedaan, omdat ik dacht: we moeten al lang genoeg in het vliegtuig zitten, dus op ons gemak, dat we wat meer ruimte hebben. En, hoe is dat bevallen?
Veerle: Heel leuk, ja. Andere service.
Skye: Maar ook gewoon: je zat er ruimer. Het was niet zo kort bijeen, vond ik. Je zat er ruimer.
Veerle: Ook wat meer beenruimte.
Skye: Ja, die beenruimte was… En ook die zetels waren een beetje… Moet ik zeggen, die zaten aangenamer dan… Beetje breder, zullen…
Veerle: …we het zo zeggen.
Skye: Maar je kon ook de voetsteunen omhoog zetten, wat ook wat leuker was. Zeker voor mij was het soms interessanter dat dat been, één van mijn benen, niet altijd bleef hangen. En dan waren we vertrokken. Kwart voor tien ongeveer is het vliegtuig opgestegen, richting Dubai.
Skye: En…
Skye: Rond elf uur…
Veerle: …kregen we avondeten. Hallo, daar had ik me niet op voorzien, want we hadden al…
Skye: In de lounge.
Veerle: In de lounge gegeten. We hadden al in de brasserie gedronken bij het wachten en iets gegeten. Ik dacht: moet ik nu nog eten? Dat kan toch niet? Elf uur 's avonds.
Skye: En het was niet een gewone boterham.
Veerle: Nee, het was een hele uitgebreide warme maaltijd, en het gekke van al was: ik kreeg als eerste mijn eten, en ik zeg tegen jou: en waar blijft dat van u nu?
Skye: En ik zei tegen jou: kijk eens goed.
Veerle: Ja.
Skye: En wat heb je toen gemerkt?
Veerle: Dat ik glutenvrij tableau had, zal ik zeggen, voeding die ideaal was voor mijn darmpjes in het vliegtuig. Want ik merk: als ik te veel gluten en te veel lactose eet, dan had ik alle vijf voet het toilet van het vliegtuig had moeten gebruiken, en dat heb ik nu niet moeten doen.
Skye: Ik denk niet dat je zelfs naar het toilet bent geweest.
Veerle: Jawel.
Skye: Dus ja, ik had voor jou, voor elke vlucht heen en terug, glutenvrij eten besteld. Dat je in alle rust kon eten en kon vliegen.
Veerle: Merci.
Skye: Graag gedaan. Je bent al vrij snel in slaap gevallen, dus in het vliegtuig…
Veerle: Ja, excuseer, het was elf uur 's avonds. En gegeten, tegen half twaalf, twaalf uur. Mijn pijp is
meestal al uit om tien uur, tien uur 's avonds. Dus ja… Nekband aan, zodat mijn hoofd niet zo knikte. Daar had je ook al voor gezorgd, dat ik dat had. Ik had een slaapmasker. Dus ideaal.
Skye: Ik heb eigenlijk heel de vlucht van Brussel naar Dubai niet geslapen. Ik heb genoten van het uitzicht, ook in de cabine, zal ik zeggen, dat vond ik wel leuk. Dat licht begon te dimmen tot je meer een avondkleur had, een blauwige kleur. De nacht werd nagebootst en dan zag je in het plafond allemaal kleine sterretjes staan. Dat was wel grappig. En af en toe deed ik dan het vensterscherm omhoog om eens te kijken waar we overvlogen. Toen we over Saudi-Arabië vlogen, zag ik daar steden die goed verlicht waren. Dan dacht ik: men zegt altijd iets over België, maar hier zijn de steden vanuit de lucht ook goed verlicht. En die vlucht is eigenlijk vlekkeloos verlopen. Tegen vijf uur zijn ze dan begonnen het licht in de cabine terug aan te doen.
Veerle: En toen kregen we weer al eten.
Veerle: Mijn God.
Skye: Ja, ontbijt. Dus ook jij weer apart.
Veerle: Ja, klopt. Weer als eerste. En ondertussen wist ik het dan, dat ik al kon beginnen.
Skye: Maar het was ook, als je het nagaat, redelijk veel. Ik bedoel, ik vond het redelijk uitgebreid wat we kregen. En we dachten eerst dat dat alleen was omdat we een upgrade hadden, maar dat was dus niet waar, want toen we terugkwamen, hebben we eigenlijk ook zo'n uitgebreide maaltijd gekregen, alleen…
Veerle: In smallere stoeltjes. De gewone klasse.
Skye: Ja, de gewone. Die we genomen hadden. In Dubai aangekomen: wat waren jouw indrukken van Dubai?
Veerle: Het is wel een heel grote en mooie luchthaven, zal ik zeggen, maar daar stond al iemand op ons te wachten.
Skye: Waar?
Veerle: In Dubai?
Skye: Ah ja, wie dan? Ik heb daar niemand op ons zien wachten, hoor.
Veerle: Oh nee.
Skye: Nee, we zijn daar uit het vliegtuig gestapt, we moesten de trap naar beneden, dat was niet zo'n tunnel, de trap naar beneden. Het enige wat mij direct opviel, was die hitte die op je slaat. En, wacht even, er stond beneden een bus op ons te wachten. We moesten in een bus stappen en dan moesten we een heel stuk rond het vliegveld rijden, lang in de file staan, en dan kwamen we op een andere plaats en moesten we pijltjes volgen, tot we uiteindelijk met een soort treintje van de ene plaats naar de andere zijn gebracht. Daar stond niemand op ons te wachten in Dubai. In Dubai hebben we onze weg zelf moeten zoeken. Wat we wel gemerkt hebben, is dat het daar vrij duur is.
Veerle: Amai.
Skye: We moesten daar iets bijkopen wat we vergeten waren, en we hebben uiteindelijk maar het hoogstnodige gekocht. Maar dat was dus redelijk duur. We hebben twee uurtjes gewacht en dan zijn we van Dubai naar Malé gevlogen. Ook met Emirates. Het vliegtuig ongeveer hetzelfde, maar toch wat anders. Ook daar weer: eten.
Veerle: En ik dacht: ik heb me gewogen voor ik op vakantie vertrok, ik hou mijn hart al vast hoeveel ik bijgekomen ben als ik terug ben. Heeft daar dan iemand op ons gewacht?
Skye: In Malé, ja.
Veerle: Oké.
Skye: In Malé, toen we buiten de luchthaven kwamen. Maar eerst en vooral, voordat we in Malé geland zijn: het uitzicht gewoon. Je begint op een bepaald moment eilandjes te zien, te ontwaren, en ze beginnen ook te dalen. De blauwe kleur die heel erg opviel rond die eilandjes. Het ene lichterblauw, het andere donkerblauw, verschillende tinten. En sommige eilanden, atollen, die waren bewoond. Op sommige zag je vanuit de lucht niks. En dan zijn we dus op Malé geland, de hoofdstad van de Malediven. Maar dat was een luchthaven… Ja, we kunnen ons daar… Als je hier de luchthaven ziet, dan denk je echt: oeh, dat is maar een kleine luchthaven. Maar als je zag hoeveel verkeer dat…
Veerle: …er kwam… Ja, was dat daar waar er één landingsbaan was en één om op te… Allee, dat was dezelfde, hè?
Skye: Ja, de baan om te landen en om op te stijgen was dezelfde, dus het vliegtuig moest helemaal naar het einde taxiën, en als dat erlangs was, kon een ander beginnen op te stijgen. We hebben ook een tijdje moeten wachten voordat we via de landingsbaan verder konden taxiën naar de plaats waar we mochten uitstappen. Het vliegtuig dat we daar genomen hadden, was een vliegtuig dat eigenlijk passagiers vervoerde voor Malé, maar ook voor Colombo, voor… Sri Lanka.
Veerle: Nee?
Skye: Nee.
Veerle: Is Colombo niet de hoofdstad van…
Skye: Ik ben de draad kwijt.
Veerle: Ik dacht van wel. Colombo: je hebt de Malediven en dan ga je rechts verder op de landkaart. Niet voor het een of het ander, maar we zouden op huwelijksreis gaan naar een plek waar we allebei nog nooit geweest waren. En ik had na het huwelijk een paar dagen verlof genomen. En ik had gezegd: ik wil wel graag eens naar de Malediven. En toen had jij gezegd: kun je eens even op de kaart kijken waar dat ligt?
Skye: Ja.
Veerle: Dat had ik dus niet gedaan voordat ik zo'n uitspraak deed.
Skye: Het is Sri Lanka.
Veerle: Yeeey!
Skye: Maar ja, dus vier dagen, eerst wilde jij vier dagen naar de Maldiven gaan, tot ik zei: kijk eens op de kaart. Toen zei je direct: nee, dan gaan we niet naar de Maldiven. Dan zijn we dus in augustus geweest. Maar in Malé, dus: dat vliegtuig, iedereen die naar Malé moest, moest eruit, en dan kon het vliegtuig verder doorvliegen naar Sri Lanka om die mensen af te zetten. En daar stond wel iemand op ons te wachten. Iemand van Riu Hotels. Die hebben we dan gevolgd en dan zijn we eigenlijk doorgegaan. We moesten buiten even wachten tot hij iedereen had meegenomen, en dan moesten we gewoon langs de buitenkant verder lopen om aan de achterkant van het luchthavengebouw terug binnen te gaan, om daar de binnenlandse vlucht te nemen. En omdat wij niet wisten wat voor vliegtuig dat was, wij dachten dat dat een heel klein vliegtuigje ging zijn, zeiden we: kijk, ik kan mijn been niet plooien. En dan was dat een beetje paniek, en dan hebben we uiteindelijk wel betere zetels gekregen.
Veerle: Ja, wij mochten vooraan zitten, waar een beetje meer beenruimte was voor jou.
Skye: Maar daar hebben we dan moeten wachten tot ongeveer zes uur voor we konden vertrekken. En het is ondertussen maandagavond, zes uur, en toen zei je al tegen mij: het gaat precies slecht weer worden, want het wordt donkerder. En we zijn dan in het vliegtuig gestapt en opgestegen, en we waren nog maar goed opgestegen, het was toen zeven uur, of het was buiten eigenlijk donker. En dat is iets wat ik op voorhand niet had verwacht, dat het daar eigenlijk al zo vroeg donker is. Achteraf, als je begint na te kijken: je zit onder de evenaar, de seizoenen en de maanden en de standen, dat is allemaal heel anders, dus was het wel logisch dat het daar al zo snel donker was. Dat was een vlucht van hoe lang? Een uurtje?
Veerle: Veertig minuten.
Skye: Ja, zoiets. En dan zijn we geland op Dhaalu, het luchthaventje van Dhaalu. En dan mochten we daar onze valiezen nemen, en als we buiten de luchthaven kwamen, mochten we de valiezen terug afgeven. Die werden in een lichte vrachtwagen gestoken. Wij mochten in bussen gaan zitten en dan werden we naar de haven gebracht. Waar een speedboat op ons wachtte.
Veerle: Speedboot. Ja, als wij het idee hebben van een speedboot, dan denken wij natuurlijk aan Miami Vice, zo vroeger. Goed snel en… Ja, een deftige boot.
Skye: Het was een boot waar zestig mensen op mochten, maar hij was wel snel.
Veerle: Ja.
Skye: Dat moeten we wel zeggen. Dus het was hun type speedboot, waar voldoende mensen op konden en waarmee daar een stukje… Wat opgevallen was, dat vond ik wel grappig: je vertrekt en je vaart eigenlijk het zwarte niets in, want daar is nergens licht. De boot zelf had het licht ook allemaal gedimd. We zagen wel dat de kapitein en alles gps bij hadden, dat ze kunnen volgen. Maar ik vond dat die veel katoen gaf. Die boot ging serieus vooruit, en na een half uurtje begon die stilaan af te draaien, en dan zagen we in de verte lichtjes verschijnen. Maar op dat moment heb je geen idee waar je ergens zit. Ik had echt zoiets van: we zijn daar vertrokken, we zijn gedraaid. Want we hebben vanaf ons eilandje eigenlijk altijd wel iets anders met licht gezien. En het is pas toen we terugkwamen, dat we zagen: ah ja, hier zijn we ook vertrokken. En dat is wat we altijd gezien hebben van op ons eiland, als we 's avonds eens keken naar de lichtjes om ons heen. Dus we kwamen op een bepaald moment aan in het Riu Atol. Uitstappen, en het grappige vond ik dat iedereen was uitgestapt en die boot terug vertrok.
Veerle: Ja, en daar gingen onze koffers. Wij al direct paniek, paniek.
Skye: Paniek niet, maar ik dacht: wat gebeurt hier? Koffers? En dan zagen we die boot ergens anders aanmeren, waar eigenlijk de… Ik denk ook waar 's morgens het eten gebracht werd. Voedselvoorraad. Dus waar alle diensten, zal ik zeggen, aanmeerden. We kregen direct een handdoek, een vochtige handdoek, om ons wat te verfrissen. Binnen kwam er direct een thee. Ice-tea-achtig. En we waren vrij snel aan de beurt om in te checken. Dat ging heel snel. En dan mochten we meegaan met iemand die ons naar onze junior suite op het water bracht.
Veerle: Excuseer. Hij heeft ons tot een centraal punt gebracht en dan heeft hij gezegd: nu ga jij rechtdoor tot je het bord ziet, en daar moet je ingaan. Hij is niet met ons meegegaan. We hebben onze weg zelf mogen zoeken. Het was wel eenvoudig, hij had het goed uitgelegd.
Skye: Maar het was toch even zo van: is het hier? Is het hier niet? Toen we daar binnenkwamen… De kamer was voor mij wat meer een studio. Een junior suite, zeg maar. Toen we daar binnenkwamen, stonden onze valiezen er al. Die hadden ze er al neergezet. Die service vond ik wel tiptop. Geweldig. Het was al negen uur en ik had gevraagd of we nog iets konden eten. Ja, dus we zijn heel snel het restaurant moeten gaan zoeken, want het was maar open tot, ik dacht, tien uur zeker, of half tien. Dus we hebben ons wel een beetje gehaast om nog iets te kunnen eten. En daar zijn we Annabelle voor de eerste keer tegengekomen. Die heeft ons die avond bediend.
Veerle: Verwelkomd.
Skye: Uitleg gegeven. Over hoe het eten in zijn werk ging en alles. Ik ga het verhaal een beetje kort houden. Jij bent daar door die koks in de watten gelegd. Daar kan ik niet meer over zeggen. Dat is gewoon… Jij had gewoon twee privékoks ter beschikking.
Veerle: Eigenlijk is het zo: je had het buffet, en aan de ene kant had je dan het vlees, rechts het vlees, en links de vis, zal ik zeggen. In het midden had je de salades en de desserten. En achteraan had je het Aziatische gedeelte, zal ik zeggen, en het Italiaanse.
Skye: Het Italiaanse ook, want er is elke dag pizza.
Veerle: Ja, klopt. Maar ja, die mannen zagen dat ik elke dag hetzelfde at. Maar voordat we daarover beginnen… Het is 's morgens vroeg, we wandelen eigenlijk naar daar en daar komt iemand voorbij en die… Met de fiets? Met de fiets. Maar volgens mij had hij ons Nederlands horen praten en hij zegt zo: "Goedemorgen!" En jij zegt tegen mij: heeft hij nu goedemorgen gezegd? Ik zeg: ja, dat klopt. En dat vond je al heel verrassend. Ja, ik was stomverbaasd.
Skye: Hier komt niemand met zijn fiets voorbij, dus dan weet je: dat is iemand die hier woont of werkt, want niemand anders komt met zijn fiets. En die zegt dan goedemorgen in je eigen taal, dat is even denken: wat is er aan de hand? Ik heb nog net niet gedacht: is hier een verborgen camera? Dat hebben we nog niet gedacht. Maar dat is dan eigenlijk vrij snel opgehelderd, doordat die persoon op een bepaald moment ook bij ons stond en zich voorstelde als Philippe. Uit België.
Veerle: Ja, heel grappig.
Skye: Hij was verantwoordelijk voor alles wat met catering te maken heeft op het eiland, maar ook voor het andere hotel dat op het eiland zit.
Veerle: The Palace.
Skye: The Palace, het Riu Palace. En Philippe kwam eigenlijk elke keer als we gingen eten een praatje slaan. Dat vond ik wel heel plezant. Dat vond ik heel fijn. En op een bepaald moment hadden we doorgegeven dat we met allergieën zaten. Vooral omdat ik wilde weten of ze latex handschoenen gebruikten of niet. Dat bleek niet het geval te zijn. Die hadden daar al vinyl handschoenen. Nitril, denk ik; er was meer vinyl en sommigen hadden nitril aan. Dus ik was daar al heel blij mee, dat ik zonder nadenken gewoon kon eten.
Veerle: En toen mocht ik een lijstje opstellen, want dat hadden ze blijkbaar niet.
Skye: Nee, dat hadden ze niet, maar ze kennen ook niet veel van allergenen. Dat kregen we te horen van bewoners van de Malediven, die zeggen: we kennen dat eigenlijk niet. Dus dat is iets wat wij binnenbrengen. Maar ik moet wel zeggen…
Veerle: Ik ging gewoon kijken. Zij hadden, zoals wij hier een lijst van allergenen hebben, eigenlijk boven het eten zo'n melkkartonnetje staan voor de melk. Dus die dingen allemaal. Maar dingen die ik niet begreep, dan riep ik altijd de kok. Wat is dit en wat is dat? Ja, dit is met kikkererwten, dit is melkallergie, dit is vis en schaaldieren, noten. Ik zeg: ja, maar dat mag ik niet eten, en dat ook niet, en dat ook niet. En dan: ja, en waarvoor ben je dan nog allemaal allergisch? Kun je geen lijstje maken? Ja, ik kan een lijstje maken. Want ze hadden gezien dat ik eigenlijk alle dagen bijna hetzelfde at. Eentonig in hun ogen, in plaats van overal eens van te proeven. Ik zeg: ja, maar ik moet echt opletten. En dan hadden ze gevraagd: wat wil je dan eens graag eten? Ik zeg: ik wil graag eens pasta eten, maar ik weet dat ik die… Zeg het eens.
Skye: Rijst.
Veerle: Nee, die udonnoedels die wij hier hebben. Dat ik die mag eten, dus die van de Aziaten, of de eiernoedels. Ja, maar, zegt hij, onze saus maken we met bloem en met melk. Ik zeg: ja, thuis maak ik die eigenlijk met gekookte bloemkool. Ik zeg: die mix ik met lactosearme melk of amandelmelk. Ik zeg: peper, zout, muskaatnoot. Ik zeg: en daar doen wij dan de lactosearme melk bij. Melk niet, lactosekaas, excuseer.
Skye: Lactosevrije kaas.
Veerle: Ja, lactosevrije kaas. Maar ja, zij hadden dan de cheddarkaas, en ze hadden alles bij elkaar gezocht. 's Anderendaags. Ja, 's anderendaags, en ze hadden echt op mij gewacht: ja, nu kunnen we beginnen. Hoe moet het nu? Ja, oké, zo, zo en zo. En de chef had dan iemand langs zich staan die eigenlijk kijkt of alles goed aangevuld is, die dingen. En die moest dus heel goed opletten, want zij kenden niemand met allergieën. Dus in de wokpan hebben ze dat dan klaargemaakt. En dan zegt hij: ga maar aan tafel zitten. En die hebben dat gewoon allemaal gebracht. Dus op het moment dat wij ons eten gingen halen, was het net of wij een tête-à-tête hadden. Ze hadden een bloemetje op tafel gezet. Mijn eten werd door de kok gebracht. Jij zei dan: uw eten…
Skye: Ik ben het meteen al gaan halen.
Veerle: Jij zei dat je het moest halen. Maar je krijgt dan al die mensen die naar je kijken. Wat is hier los? Die krijgt hier bijna elke dag haar eten opgediend. Wat is die meer dan wij? Maar ja, ik vond dat wel heel tof.
Skye: Ja, dat was ook wel. En dan Thaney, die ook heel vaak is gekomen. Ik denk dat dat de… Ja, de hoofdverantwoordelijke was. De rechterhand van Philippe eigenlijk. Dus als Philippe er niet was, dan was hij er. Daar hebben we ook een heel goede band mee gehad, vond ik zelf. En die heeft ons ook wat dingen geleerd over de gebruiken en over de Malediven. En die heeft zelf ook gezegd: allergieën is iets wat wij bijna niet kennen. Dus die hebben veel bijgeleerd.
Veerle: Ja, ja, ja.
Skye: Vooral dat jij heel duur waart, in hun ogen.
Veerle: Ja, in hun ogen was ik een dure vrouw.
Skye: Omwille van de specialiteitjes die ze moesten hebben. Op het eiland waren ook twee themarestaurants waarvoor je moest reserveren, maar je mocht er telkens maar één keer per week naartoe om daar te eten. Daar was geen buffet, daar had je een menu. En daar zijn we naar het steakhouse geweest.
Veerle: Je had het steakhouse en de Italiaan.
Skye: Maar we zijn niet naar de Italiaan geweest. We zijn alleen één keer naar het steakhouse geweest. En ook daar kwamen ze naar voren, en die mevrouw was goed op de hoogte van jouw allergie, want die zei: oké, jij bent allergisch voor dat en dat en dat, dus je mag dit en dat niet. En op een bepaald moment is de kok gekomen, en die heeft gezegd: dat maak ik voor u anders, dat maak ik voor u anders. Dat mag je wel, en dat maak ik ook anders voor u.
Veerle: Dat klopt. Ze hebben er wel heel veel moeite voor gedaan, hoor, echt waar.
Skye: Ja, dat was bijna, ja, gewoon als God in Frankrijk. Op handen gedragen, vind ik gewoon. Dus qua eten, de suite en alles… We zaten dan boven het water. Als we het terras opkwamen en we letten niet op, dan lagen we gewoon in de zee. Er was een trapje om naar beneden te gaan en we konden gaan zwemmen. Als je mij zegt: we gaan op vakantie naar Spanje, we gaan een strandvakantie doen, dan heb ik zoiets van: oh nee, dat heb ik niet graag. Maar nu had ik zoiets van: jawel. Er was een Balinees bed op het terras, dus daar konden we op ons gemak gaan liggen en genieten van de zon. We hadden het geluk dat we de zon laat op de dag kregen. Dus het was niet dat die er constant 's morgens was. Ik weet niet of je daar zo vaak buiten hebt kunnen gaan.
Veerle: Je had de wandellaan, zal ik zeggen, en de huisjes stonden links en rechts op het water. Dus de linkerkant had 's morgens de opkomende zon. En wij hadden meer de middag- en de avondzon.
Skye: We zijn ook eigenlijk niet op het strand gaan liggen, want we zaten eigenlijk met ons terras en alles aan zee. Ook bij het zwembad zijn we niet geweest. We zijn er voorbij gewandeld omdat we gingen eten, maar we zijn nooit aan het zwembad zelf geweest, omdat we heel de zee voor ons hadden. Op onze kamer hadden we alle dranken die we wilden. Elke dag werd er drinken bijgebracht. Het was all-in, daar kunnen we niks van zeggen. Alleen hadden wij niet door, en vooral jij niet, dat je die schuifdeur best dichtlaat.
Veerle: Yes.
Skye: Wat ik wel goed vond, is dat de airconditioning stopte als je die schuifdeur opende. Dat vond ik heel goed, dat dat systeem zo gemaakt was. De airconditioning stond de hele dag op, en jij vond dat een beetje zonde en je zei: we gaan het venster openzetten, dan komt er wat warmte binnen en dergelijke meer.
Veerle: Maar ook… de zeelucht. Het vocht.
Skye: Het vocht, vooral. Want op tien minuten was die vloer nat. Ja. En ik had een boek bij van Luci Rayn. En ik wilde dat lezen. En ik heb een paar dagen moeten wachten, want dat was zo krom als iets, van het vocht. En toen kwam Ismaël binnen, die de kamers altijd onderhield, en die zei direct: je moet dat dichtlaten, want anders wordt het hier zo vochtig als iets. Dus dat wisten we dan ook heel snel. En wat ze niet uitgelegd hadden, en wat we nog moesten gaan vragen, was: als je naar de grote wc gaat, wat doe je dan met het papier?
Veerle: Ja, want daar stond eigenlijk een vuilbak. En ik weet uit ervaring van in Griekenland, Kreta is ook een eiland, daar werd het toiletpapier eigenlijk in de vuilbak gegooid en die werd één of twee keer per dag volledig leeggemaakt. En daar bleek dat blijkbaar ook zo te zijn.
Skye: Toch zeker waar wij zaten. Want als we in het water zaten, kon je zo onder de suites kijken. Dan zag je dat er maar kleine buisjes waren. Dus de logica zegt wel dat dat verstopt raakt als je niet oppast. Maar dat stond nergens, dus dat hebben we moeten gaan vragen. Hoe zit dat? Want jij [?] had mij gezegd: dat werkt zo. Ik zei: is dat hier dan ook zo? Om zeker te zijn, zijn we het maar gaan vragen. Maar die kamer: er was niks op aan te merken.
Veerle: Elke keer als wij vroegen om de kamer te doen, werd het bed opgemaakt, en dan werden eigenlijk je handdoeken, die je gebruikt om buiten te liggen of je te douchen, die werden echt allemaal zo… Ja, de ene dag was het een mannetje dat daar zat, de andere dag een schildpad, dan was het een krokodil.
Skye: Soms teksten op het bed gelegd, met blaadjes en alles.
Veerle: Met blaren, ja.
Skye: Toen we aankwamen, zeiden we dat het onze honeymoon was, en daar waren ze niet van op de hoogte. Toen hebben ze gezegd dat ze dat niet wisten en dat ze dat morgen zouden oplossen. En op het bed stond "Happy Honeymoon", geloof ik. Daarna stond er ook nog… Een fles wijn. En twee zwaantjes hadden ze gemaakt. Met hartjes, dat is juist. En dan hadden ze een fles wijn met twee glazen gebracht. Maar die… We hebben al eens gezegd dat de kamer niet moest opgemaakt worden, maar daar hielden ze eigenlijk weinig rekening mee. Als je echt zei "niet storen", dan kwamen ze niet binnen, maar dan kwam er niemand binnen. Dus we hadden rap door dat we dat best niet deden. Meestal waren we toch in de buurt van de kamer, en dan vroeg Ismaël of hij moest moppen. En dan heb ik hem om de dag laten moppen, omdat dat met dat strandzand en zo toch wel nuttig is om af en toe te doen. Maar ze kwamen elke dag het bed opmaken. Niet nieuw, maar gewoon terug mooi netjes dichtleggen. Elke dag een andere figuur maken. Op het laatste bleven we kijken hoe hij het deed, om dan te gokken wat het zou worden.
Veerle: Ja, klopt. En dan zeiden we ook: heb je daar een cursus voor moeten volgen? Wat zei Ismaël? Nee, nee.
Skye: YouTube.
Veerle: YouTube.
Skye: We zijn nog niet gaan kijken. We zijn nog niet gaan kijken op YouTube. Uwe Mickey moet ook iets zeggen… Die moet niet de hele tijd kloppen. Daar staat altijd een band. …
Veerle: Ja.
Skye: Dan moet je Mickey niks laten zeggen. Dus met de kamer die wij hadden, was ik supercontent. We hadden wat activiteiten voorzien. We hadden afgesproken dat we de ene dag een activiteit zouden doen, niet wetende hoe lang dat zou duren, dat maakte ons niet uit, en de andere dag totaal niks. Totale rust, totale ontspanning. De eerste activiteit die we gedaan hebben, was… dolfijnen spotten. Dolfijnen spotten. We kregen eerst de waarschuwing dat er geen garantie was dat we dolfijnen gingen zien, dus dan weet je het al. En dan zijn we de boot op gegaan en uitgevaren. Het ging een tocht van twee uurtjes zijn, twee uurtjes en een half. En ze zijn naar een plek gevaren waar ze hoopten dolfijnen te zien, en…
Veerle: We saw them.
Skye: We hebben de dolfijnen gezien. Ze hebben gewoon langs de boot gezwommen. Het is niet echt dat ze toeren uithaalden zoals je soms ziet, maar ze zwommen in groep langs de boot. We hebben ze verschillende keren gezien. Want doordat wij ze bij ons hadden, kwamen er ineens van alle kanten ook andere boten kijken.
Veerle: En dan zijn ze weggegaan, want dan is het te druk.
Skye: Dan zijn ze nog even in de buurt gebleven, dan zijn ze doorgezwommen, en dan hebben we nog een heel toertje gedaan in de hoop ze nog op een andere plaats te vinden, maar uiteindelijk zijn we teruggegaan. Maar we hebben ze op beeld staan, we hebben foto's ervan, we hebben filmpjes ervan. Dus eigenlijk was ik heel gelukkig. We hebben ze gezien, en dan voel je je, vind ik, toch klein in de wereld. En de vrijheid die die dieren daar hebben, die groepen waarvan een paar kleintjes hadden, dat was gewoon… Mega. Inderdaad, dat is zo. En dan ook relaxed vooraan op de boot gezeten, ons goed laten verbranden in de zon, maar dat maakte mij op dat moment niet veel uit. Gewoon genieten van die weidse zee. Net de dolfijnen gezien, toen we teruggingen, en ik had echt het gevoel: dit is de rust die we op dat moment echt nodig hadden. De tweede activiteit die we gedaan hebben, was de Wave Runner.
Veerle: Zij noemen dat de Wave Runner, wij noemen dat de jetski.
Skye: Ja, jetski, maar daar stond groot "Wave Runner" op. Dus dat was in het begin wel een beetje van: gaat dat lukken?
Veerle: Gaan we erop geraken? Want we waren zeker niet de jongsten.
Skye: Niet de lenigste. Maar dat is allemaal gelukt.
Veerle: Want je moet eigenlijk… van achteren opstappen. Ja, je hebt een hendel, een trapje zal ik zeggen, met maar één ding waar je dan aan moet trekken om op die jetski te geraken. Dat was al geen evidentie.
Skye: En dan zijn we onder begeleiding… Wij moesten eigenlijk als eersten achter de verantwoordelijke mee varen.
Veerle: Omdat de andere twee koppels al ervaring hadden.
Skye: En dan zijn we eigenlijk uitgevaren, richting een onbewoond atol. En daar zijn we eventjes gaan verpozen. En dan hebben we ons proberen te oriënteren. Waar zitten we nu? Waar is ons hotel? Dat konden we nog zien in de verte. En iets later zijn we daar terug vertrokken en hebben we een andere boog gemaakt. Toen ging het al beter. Het tweede stuk vond ik vlotter. Omdat ik dan al wat meer gas durfde te geven.
Veerle: En ik voelde me ook niet meer zo verkrampt van achteraan. In het begin was dat: oe, we gaan naar links, oe, zo meteen liggen we eraf, we moeten er terug op, in het midden van eigenlijk een grote zee.
Skye: Op het aller diepste waren we niet, want je hebt daar verschillende gradaties. Ik bedoel, je zat niet echt op open zee, maar het voelde voor mij toch open zee genoeg.
Veerle: Je hebt wel altijd je reddingsvest aan, dat is allemaal verplicht, maar je voelde je in het begin toch niet echt veilig-veilig.
Skye: Nee, dat is juist omdat je denkt: als ik hier omsla, wat gebeurt er dan? Stel dat ik dat ding recht moet krijgen. En ook omdat jij van achteren zat. Ik dacht: stel dat ik te snel ga en jij naar achteren valt. Er is zo een plateau, dat je daar dan niet op terecht zou komen. Dus daar was ik soms meer mee bezig. En dan zei die man zo tegen mij: er scheelt iets aan die sturing. Je moet snel genoeg varen, dan heb je daar geen last van.
Veerle: Dat had hij ons in het begin wel kunnen zeggen.
Skye: In het begin had ik 35 mijl per uur aangehouden. Dat vond jij meer dan snel genoeg. In het tweede stuk had ik 45 mijl per uur aangehouden. Mijl per uur, miles/hour, dat zijn we daarna gaan omrekenen. Dat was toch 85 kilometer per uur dat we met die dingen gedaan hebben. Dat was toch wel lekker uitwaaien. Lekker uitwaaien in de…
Veerle: In de zeelucht.
Skye: In de zeelucht. Dat vond ik wel de moeite. Ik ben blij dat we dat gedaan hebben.
Veerle: En de begeleider volgt ook een bepaald parcours, want je hebt daar koraalriffen die eigenlijk beschermd zijn.
Skye: Alle koraalriffen zijn beschermd.
Veerle: Dus ja, de stoere koppels achter ons bleven een beetje wachten, zodat ze full speed konden gaan. Waardoor de lesgever natuurlijk had van: hé jongens, jullie mogen hier niet. Dus full speed terug naar achteren. Die hebben de levieten gelezen gekregen. Dat ze mooi in de juiste baan moesten varen of rijden. Hoe noem je dat eigenlijk op een jetski?
Skye: Je vaart toch, hè?
Veerle: Ja, ik weet het niet. Ik zou zeggen: varen dan. Oké, varen. Dus die ervaring waren we ook weer rijker.
Skye: Die kunnen we van onze bucketlist afschrijven, dat hebben we gedaan. En de derde die we gedaan hebben, was gaan snorkelen bij een rif.
Veerle: Het Leopard Rif .
Skye: We zijn naar het Leopard Rif geweest.
Veerle: Ja, klopt.
Skye: We kregen eerst instructies over wat we zouden kunnen zien en dat we niet te dicht bij mochten komen. Dat we dus niks mochten aanraken in die dingen en alles.
Veerle: Ja, we moesten dan zwemvliezen passen, maar ik had een hele dikke, gezwollen voet. Oedeem, zoals ze dat meestal noemen. Ik moest een maatje groter pakken, want anders ging dat gewoon niet. Met natuurlijk gevolgen… als we gingen snorkelen.
Skye: Dan vielen die uit.
Veerle: Ja, dan viel het uit, waarschijnlijk omdat het water kouder was, waardoor mijn been ook terug smaller werd, zal ik zeggen. Ja, en ik was gewoon aan het sukkelen. Maar het voordeel was: voordat we vertrokken, hadden we handgebaren gekregen. Als hij zich omdraait en een oké maakt op zijn hoofd [?], is alles goed. Als het met jezelf niet goed gaat, dan moest je wuiven. Dus ja, ik heb gewuifd. En geprofiteerd.
Skye: Jij bent op sleeptouw genomen door de instructeur, zal ik zeggen?
Veerle: Ja, en die had een reddingsboei bij, zal ik zeggen. Echt zo'n ronde. En die had tegen mij gezegd: doe die zwemvliezen maar uit, want straks liggen die anders gewoon op de zeebodem. Dus die had ik uitgedaan. En ik was al bezig met mijn voeten, en toen… Nee, nee, zegt hij, dat moet jij niet doen. Ik mocht alles stilhouden. En ik had een onderwatercamera bij. En ja, natuurlijk, die leidt je naar de mooiste plekjes. En ik dacht: ik blijf hier zo mooi, mooi, mooi, mooi stil. En ik blijf maar lekker onderwater filmen.
Skye: Ja, die dingen staan er goed op, hè.
Veerle: Ja, ja.
Skye: Het snorkelen vond ik heel fijn. Het was ook niet zo'n hele grote groep. Dat vond ik ook wel heel leuk. Je kan nooit op voorhand weten welke vissen je gaat tegenkomen, maar we hebben daar vooral de Dory-vissen uit Finding Nemo heel veel gezien. Een clownvis zelf niet, in die kleur, maar we hebben wel verschillende visjes gezien. Op een bepaald moment dachten we dat een aal of een ding wat zo opgekruld lag. Het is wel de moeite om zo in de buurt van een rif of erover te kunnen zwemmen en eens te kijken. Wij zien het alleen maar op tv, en als je het dan eens in het echt kunt zien, dat is echt de moeite. Iets om iedereen aan te raden. De laatste activiteit is niet doorgegaan omwille van slecht weer. Dat was normaal een zonsondergang ergens op het water. Maar eigenlijk vonden we dat niet erg, want we hadden eigenlijk elke avond een hele mooie zonsondergang op ons terras. Dat was echt de moeite, en we gingen meestal pas daarna eten. Dus dat waren heel mooie zonsondergangen die we daar toch ook gezien hebben.
Veerle: En ook heel mooie foto's die we daarvan genomen hebben. Heel verschillende kleuren: oranje, geel, paars.
Skye: Dus we vonden dat niet zo heel erg. We hebben ook twee keer mogen deelnemen aan de White Night. Dat was tijdens ons verblijf twee keer. We hebben het geluk gehad dat we ongeveer twee weken geweest zijn. Iedereen in het wit. Ik vond het wel leuk dat er regelmatig een thema was. Je had de White Night, je had de Flower Power-tijd. Dat ze dat probeerden ook. Vanuit het restaurant werd dat al gedaan. We zijn daar een paar keer naar de muziek geweest, maar we zijn nooit lang gebleven.
Veerle: Het gekke was: er waren niet veel Belgen, geen Nederlanders. En dat komt eigenlijk alleen maar door de oorlog daar, in… hoe noemen ze dat?
Skye: Iran.
Veerle: Ja, maar ook dat watergebied. Zeg het eens, de Golf van… Nee.
Skye: Nee, de Straat. Dat is met Iran en alles. En eigenlijk het feit dat heel wat landen in Europa een negatief reisadvies voor Dubai hadden uitgevaardigd. Waardoor iedereen die via Dubai moest vliegen eigenlijk niet kon komen. Daardoor hadden we ook gehoord dat het hotel een week dicht is geweest, volledig dicht. En dan heeft men zich meer gestort op de markt die niet over Dubai moest komen. En dat is vooral de Chinese markt en de Russische markt. Dus iedereen die niet over Dubai moest komen. Maar ik vond niet…
Veerle: Het stoorde eigenlijk niet.
Skye: Het was niet overdruk, overbevolkt en alles. Dat was het niet, want we zijn er ook wel Italianen en zo tegengekomen. Dus mensen hebben zich, zoals wij, niet laten storen. En iemand gevonden, een maatschappij gevonden die het nog wilde doen. Dus die White Night en alles vond ik wel leuk. Die Flower Power ook. Maar ik heb wel gemerkt dat ik daar… door wat langzamer te leven, dat ik dan ook zoiets had van: ik moet die drukte allemaal niet rond mij hebben.
Veerle: Ja, echt rust.
Skye: Dat is iets wat ik daar heel veel geleerd heb en waar ik tot op de dag van vandaag soms nog moeite mee heb: met de drukte die hier rond ons heerst. Als je daar dat meegemaakt hebt, ja, dan…
Veerle: Zeg, en hoe zit het eigenlijk met je jobaanbieding?
Skye: Jobaanbieding, ja... daar zijn we niet op ingegaan?
Veerle: Nee, want degenen die daar de service doen, de tafels afruimen als je gegeten hebt, die hebben allemaal…
Skye: Dames, hè?
Veerle: Ja, de dames, dat klopt. Allemaal zo'n speciaal bloemetje in hun haar.
Skye: Een haarspeld met een bloemetje erop. Ik vond dat leuk, dus ik ben dat gaan zoeken. Iemand van het personeel zei: ik heb er nog, ik zal je er een bezorgen. Maar in het winkeltje hadden ze er ook zo een, dus ik heb er toen een gekocht. En 's avonds zat ik daar mee aan tafel.
Veerle: Ja, en toen kwam Philippe.
Skye: Ja, en die zei doodleuk tegen mij: dat bloemetje nu aan, je weet wat dat wil zeggen, hè. Ik zeg: nee. Wie heeft dat hieraan? De mensen in de bediening hebben dat aan, zegt hij, morgen om zes uur verwacht ik je. Ik heb tot op de dag van vandaag nog altijd spijt dat ik niet gegaan ben. Ik had dat moeten doen, maar het was veel te vroeg.
Veerle: Ja, veel te vroeg. En toen jij zei dat je dat uniform niet had, zei Anabelle: wij hebben hier kleren genoeg. Geen probleem, wij zorgen ervoor.
Skye: Dus eigenlijk had ik het moeten doen. Maar goed, het is niet gebeurd.
Veerle: We konden beginnen.
Skye: We mochten blijven om daar te zijn.
Veerle: En op het einde zei Thaney tegen mij: jij mag terug, en jij mag blijven.
Skye: Ja, want jij was te duur, met je allergieën.
Veerle: Oh, zeg. Maar eigenlijk, aan de andere kant: als ik ja had geantwoord op je vraag "kun je je kleinkinderen missen?", dan waren we misschien gebleven.
Skye: Nee, dan hadden we misschien gesprekken gevoerd.
Veerle: Ja, en had ik hen misschien wel leren koken voor allergieën.
Skye: Het is nog altijd niet te laat. Je kunt nog altijd een mailtje sturen en zeggen: hebben jullie voor een maand een kok nodig om voor allergieën te komen koken? Dus op die manier. Het was een heel leuke vakantie. Op 14 augustus was het gedaan. Om drie uur moesten de koffers al buiten staan. Allee, 's morgens. Om half vijf moesten we aan het onthaal zijn, omdat de boot terug vertrok.
Veerle: En toen begon het toch niet te regenen, zeker?
Skye: Ja, we hebben daar ook één dag echt regen gehad. We hebben echt regen gehad, maar toen we vertrokken, heeft het ook hard geregend. We zijn dezelfde weg teruggegaan, met de boot naar het vliegveld van Dhaalu.
Veerle: Van het donker naar het licht nu, hé.
Skye: Wat ik wel heel leuk vond: toen we in het vliegtuig zaten dat ons naar Malé bracht, de binnenlandse vlucht, is hij echt over het eiland gevlogen, zodat je heel mooi kon zien waar wij zaten, waar de huisjes stonden. Dat is een beeld dat ik altijd zal meedragen van onze reis eigenlijk. Het probleem is alleen dat je nu alle reizen die we gaan maken een heel stuk gaat afwegen tegen de rust die we daar gehad hebben. Terwijl je die misschien niet gaat vinden op andere plekken.
Veerle: Ik weet het.
Skye: We willen zeker nog eens teruggaan.
Veerle: We hebben daar echt leren onthaasten, punt.
Skye: En we willen zeker terug naar dezelfde plaats, want sommige mensen vragen mij: waarom niet naar een andere? Nee, liefst terug naar dezelfde, want het was daar goed. We hebben daar vooral, voor ons beiden, ook de rust gehad. En dat vond ik heel belangrijk in alles. Je hebt altijd gezegd: de volgende reis is een cruise. Dat heb je altijd gezegd.
Veerle: Excuseer, toen jij… We hadden beslist dat we ooit eens een cruise willen doen als we zestig zijn.
Skye: Je hebt gezegd: als ik zestig ben. Ik heb gezegd: daar gaan we niet op wachten. Als je dat wilt doen, dan zullen we wel zien als we terugkomen van de Malediven. Dan zullen we kijken wat we gaan doen. Ik moest naar TUI gaan, omdat we voor die ene activiteit die niet doorgegaan was, geld hebben teruggekregen. Maar na veel vijven en zessen heb ik via TUI het geld teruggekregen voor mijn zetels die ik eerst bij Qatar had geregeld, voor de reis die we met hen zouden doen. Dus TUI heeft het op zich genomen om ons terug te betalen. En dan heeft Lieze boekjes meegegeven. En jouw antwoord was, toen je eens gekeken had…
Veerle: Gij komt thuis en gij geeft mij die boekjes af: alsjeblieft, hier, lees maar eens. En ik las al…
Skye: Cruise.
Veerle: Tussen de 4.500 en bijna 8.000 personen op een boot. Echt niet. Mijn goesting was over.
Skye: Ja, dus…
Veerle: Maar ja, een cruise moet je al een jaar op voorhand…
Skye: Ja, dan moet je het lang genoeg op voorhand regelen. Of we het gedaan hebben of niet, daarop zullen de mensen moeten wachten tot we er eens iets over maken. Over onze volgende reis gaan we vandaag niet te veel meer zeggen. Want het is stilaan tijd om afscheid te nemen van onze luisteraars. We beloven dat we niet meer zo lang uit de ether zullen blijven. De volgende afleveringen worden opgenomen. We zijn nu een beetje snel aan het opnemen, zodat we geen twee maanden meer moeten laten tussen onze afleveringen. We blijven altijd oproepen: als mensen een leuk verhaal hebben, een levenslijn hebben, dan mogen ze ons altijd contacteren. Als er mensen zijn die graag het recept willen om een witte saus te maken zonder bloem, met bloemkool, en niet goed weten hoe ze eraan moeten beginnen, dan moeten ze een mailtje sturen, dan zal jij hen daar wel verder mee kunnen helpen.
Veerle: Is goed.
Skye: En zoals altijd eindigen we met een liedje dat we gemaakt hebben en dat ons nog eventjes in de sfeer van de vakantie blijft houden. Het heet "Waar de oceaan ons vond". En ik zou zeggen: tot een volgende keer.
Veerle: Dag!
LIED: Waar de oceaan ons vond
Van Brussel tot Dubai, de wereld werd steeds klein,
van Male naar Dhaalu, waar wij samen zouden zijn.
De boot gleed door het water, het eiland kwam in zicht,
en plots lag daar ons paradijs, gevangen in het licht.
De ochtend rook naar zee, de zon viel op het strand,
jij liep gewoon naast mij, met je vingers in mijn hand.
Geen haast, geen moeten, nergens waar we heen moesten gaan,
alleen dat blauwe water, samen aan de oceaan.
Waar de oceaan ons vond, daar bleven wij even staan,
alsof de tijd besloot om niet meer verder te gaan.
Twee harten op het eiland, gedragen door de zee,
ik nam jouw hand wat steviger en jij nam de mijne mee.
We voeren voor dolfijnen een heel eind over zee,
ze zwommen naast de boot en gingen met ons mee.
We snorkelden bij Leopard Reef, nieuwsgierig en vrij,
en telkens kwam eronder water iets nieuws voorbij.
En op de waverunner, met de wind recht in ons haar,
vloog alles even sneller, wij zaten achter elkaar.
De oceaan werd groter en het eiland plots zo klein,
maar nergens anders wou ik op dat ogenblik zijn.
Waar de oceaan ons vond, daar bleven wij even staan,
alsof de tijd besloot om niet meer verder te gaan.
Twee harten op het eiland, gedragen door de zee,
ik nam jouw hand wat steviger en jij nam de mijne mee.
Maar tussen al dat blauw kwamen ook mensen op ons pad,
Philippe die met een glimlach altijd weer iets voor ons had.
Thaney aan zijn zijde, zo vertrouwd en altijd fijn,
mensen die door kleine dingen plots belangrijk kunnen zijn.
Waar de oceaan ons vond, daar bleven wij even staan,
alsof de tijd besloot om niet meer verder te gaan.
Twee harten op het eiland, gedragen door de zee,
ik nam jouw hand wat steviger en jij nam de mijne mee.
Anabel herkende ons zodra ze ons zag staan,
en koks pasten voor Veerle met zorg hun gerechten aan.
Geen groot gebaar was nodig om te voelen wat het deed,
echte gastvrijheid zit soms in iemand die jouw naam nog weet.
Misschien zijn het die mensen die je later nog onthoudt,
niet enkel zon en palmen, niet alleen dat strand van goud.
Maar iemand die je aankijkt en gewoon wat aandacht geeft,
waardoor een verre plek nog jaren in je verder leeft.
Veertien augustus kwam, de koffers stonden klaar,
nog één keer aan het water, nog één keer dicht bij elkaar.
Het eiland werd weer kleiner toen onze boot verdween,
maar alles wat we daar beleefden namen wij met ons mee heen.
Waar de oceaan ons vond, daar bleven wij even staan,
alsof de tijd besloot om niet meer verder te gaan.
Twee harten op het eiland, gedragen door de zee,
ik nam jouw hand wat steviger en jij nam de mijne mee.
En later, als we samen nog veel verder zullen gaan,
blijft onze huwelijksreis voor altijd in ons hart bestaan.
Daar ergens op de Malediven, aan de oceaan en het strand,
begon ons leven als getrouwde vrouwen, hand in hand.
Hand in hand...
gedragen door de zee...
waar de oceaan ons vond...
dragen wij voor altijd mee.
