Episode Transcript
[00:00:07] Speaker A: Veerle en Skye heten je van harte welkom op hun podcast, Levenslijnen.
Ze bespreken thema's die hen bezighouden en onze samenleving vormgeven.
In elke aflevering nemen zij je mee op reis door de verhalen en thema's die hen raken.
Veel plezier met het beluisteren van Levenslijnen.
Applaus voor Dave, weet je waarom?
[00:00:38] Speaker B: Nee.
[00:00:39] Speaker A: Omdat we het eindelijk gedaan hebben.
omdat we eindelijk getrouwd zijn.
[00:00:45] Speaker B: Ja, op een speciale dag die ik heb mogen uitkiezen drie jaar geleden.
[00:00:50] Speaker A: Ja, dus eindelijk, voor de mensen die onze podcast een beetje volgen, zijn al op de hoogte dat wij gingen trouwen.
We nemen deze podcast nu op op mijn verjaardag, 26 april, voor alle duidelijkheid.
En we hebben de week ervoor ongeveer, zaterdag, 18 april 2026 zijn we echt in het huwelijksbootje gestapt.
[00:01:20] Speaker B: Als vrouw en vrouw.
[00:01:22] Speaker A: Als vrouw en vrouw.
En we willen het even kort over, want we hebben eigenlijk geen onderwerp voor deze maand, we dachten we gaan het dan daar eventjes over hebben en over onze mini honeymoon die we ook achter de rug hebben.
En we gaan dus gewoon eens de dag doornomen.
Of doorlopen of doornemen.
Maar dan moeten we beginnen bij de vrijdag.
[00:01:48] Speaker B: Vrijdagavond, bedoel je dat?
[00:01:52] Speaker A: Alles inladen.
[00:01:54] Speaker B: Alles inladen en dan zijn we naar...
om zo'n locatie gegaan.
[00:02:02] Speaker A: Ja, maar nu kunnen we zeggen waar het is voor iedereen. Wij zijn naar Maison Mairie geweest, een B&B op de Luikersteenweg in Hasselt.
En we hebben daar eigenlijk ons tenten opgeslagen.
En daar, van daaruit, hebben we onze trouwpartij gedaan.
Dat was s'avonds niet te laat gaan slapen, maar ook niet te vroeg.
[00:02:36] Speaker B: Nee, want s'morgens begonnen we al met een ontbijt.
[00:02:40] Speaker A: Ja, een ontbijt. Echt onder het zweetjes.
[00:02:43] Speaker B: Ja.
[00:02:43] Speaker A: Ontbijten in alle rust.
Met het zicht op de tuin.
De zon die volle bak scheen.
[00:02:52] Speaker B: Ja.
[00:02:55] Speaker A: We wachten eigenlijk op de komst van Joyce Somers, die ons de make-up ging doen en die dan ook een beetje de haren ging onderhanden nemen voor zover dat dat nodig was.
Ik ga in de show notes voor alle duidelijkheid de mensen die ons geholpen hebben, die dat ga ik ook allemaal vernoemen.
met eventueel de linken naar hun Facebook of Instagram account, zodat de mensen direct daar kunnen opklikken en weten waar ze moeten zijn.
[00:03:27] Speaker B: Ja, want tegenwoordig gaat alles via sociale media.
[00:03:30] Speaker A: Ja, maar die is de eerste die wij mochten verwachten en verwelkomen op onze speciale dagen.
[00:03:39] Speaker B: Om acht uur is morgens.
[00:03:41] Speaker A: Het was iets later.
[00:03:42] Speaker B: Toch?
[00:03:42] Speaker A: Het was iets later. We zijn om zeven uur opgestaan.
Dan hebben wij Eigenlijk om rond acht
[00:03:50] Speaker B: gegeten, om te beten.
[00:03:52] Speaker A: We zijn om zeven uur opgestaan om een beetje wat dingen die we wilden klaarmaken op voorhand. Ik moest nog wat grijze haren kwijt geraken enzo. Dus dat hebben we eerst gedaan en dan zijn we op ons gemakje naar beneden gegaan in een bnb die we volledig voor ons hadden.
[00:04:10] Speaker B: Ja, en even ter informatie, die grijze haren heeft ze niet van mij.
[00:04:15] Speaker A: Nee, die zijn al daarvoor door kapster Els al weggewerkt.
Dit waren andere grijze haren die in het gezicht nog wat te veel in beeld waren.
En die wou ik toch echt wel weg hebben als Joyce kwam, die ons... Ik vind het geweldig, ze heeft make-up gedaan, geweldige make-up.
Ik heb de hele dag Mij heel prettig gevoeld, heel geweldig gevoeld.
De hele dag heb ik gestraald, dat gevoel heb ik gehad.
[00:04:46] Speaker B: Ik ook.
[00:04:46] Speaker A: Mensen hebben dat ook gezegd. Zo is goed werk gedaan.
[00:04:50] Speaker B: Ja, zeker.
[00:04:52] Speaker A: Ik zou zeggen dat verdient een applausje, maar dan gaan we dat elke keer moeten doen en dat gaat te veel zijn.
[00:04:56] Speaker B: Dat denk ik ook.
[00:04:57] Speaker A: Dat gaat te veel zijn.
En iets na Joyce is dan Liesje gekomen.
Liesje van Faux Liesje, onze fotograaf, die we hadden aangezocht en die ging van… Ongeveer negen uur komen tot een half uurtje na de openingsdans. Dus een hele lange dag voor haar ook.
Ik ben heel blij dat we Liesje gekozen hebben.
Dat klikte daarmee.
En ik ga eerlijk zijn, in mijn momenten dacht ik dat die weg was.
[00:05:33] Speaker B: Maar dat was niet.
[00:05:34] Speaker A: Nee, maar die viel nergens op.
Je ziet dat soms fotografen die zo langs alle kanten opduiken.
[00:05:43] Speaker B: Ja, als het op apparaat zit. Maar dat was bij haar eigenlijk niet.
[00:05:46] Speaker A: Nee.
En we hebben nog wat foto's van haar gezien. En we moeten zeggen, die zijn beeldschoon. De onderwerpen waren ook wel mooi.
[00:05:57] Speaker B: Dan heb je het over jezelf en mij.
[00:05:59] Speaker A: Ja, dat zeker. Wij stonden die dag nog in de picture.
[00:06:03] Speaker B: Ja, klopt.
[00:06:04] Speaker A: Dus die heeft haar werk ook geweldig gedaan. En dan tegen tien uur kwam de grote intocht, want wij hadden beslist om de kleren van de bruidskinderen allemaal mee te pakken en ginder dat ze, mocht het dan goed weer zijn en ze wilden buiten gaan spelen, dan konden ze andere kleren aandoen.
En we hadden voor de kleintjes, de kleinste bruidskindjes, hadden we voor alle veiligheid twee paar kleedjes gekocht. Mocht het om de een of andere reden vuil zijn en de foto's waren nog niet getrokken, Maar konden ze nog wisselen. En ik moet zeggen, onze bruidskindjes hebben allemaal geschitterd.
[00:06:44] Speaker B: Ja, waren ook heel braaf.
[00:06:46] Speaker A: Ja, en die waren knap. Als ik dat zeg. Ik vind dat wij die goed gekleed hebben.
[00:06:53] Speaker B: Het past dan ook eigenlijk allemaal bij elkaar.
[00:06:55] Speaker A: Ja, en ik blijf dat zeggen.
Wat ik nog altijd het mooiste vond... We hadden twee bruidskindjes die een kostuum droegen. Dat vond ik leuk. En de oudste kleindochter had een kleedje aan, maar daar hadden we dan ook een jasje voor voorzien. En daar stond die beeldschoen.
[00:07:15] Speaker B: Dat vond ik... Klopt.
[00:07:17] Speaker A: Ook met de schoenen en alles. En dan de jongste, dat was... Hoe moet ik dat zeggen?
De oogappels waren alle vier.
Alle vijf.
Oogappels.
Maar die jongste, die doet je hart smelten.
[00:07:37] Speaker B: Met haar grote bruine ogen.
En dan dat big smile.
[00:07:42] Speaker A: Die foto's die ik daarvan gezien heb, ook die de familie getrokken heeft, zal ik zeggen.
Die zijn guitig.
Ik vind die echt geweldig lief.
We gaan daarna wat foto's op onze sociale media zetten. Dat is dan de sociale media van Veerle en van mijzelf, Sky. Maar we gaan daar heel beperkt in zijn. We gaan daar ook niet teveel foto's van individuen op zetten.
[00:08:15] Speaker B: Maar ik heb een dochter die dat niet zo graag geeft van haar kindjes, dus dat moeten we ook eerst vragen.
[00:08:22] Speaker A: We gaan dat niet doen, dus dat dat veilig is. Maar de mensen die op ons feest aanwezig waren, die gaan we toch allemaal een link geven. Of gaan we toch de mogelijkheid geven om de foto's te kijken. Als de foto's allemaal verwerkt zijn, bewerkt zijn, en als wij beslist hebben wat voor een boek gaan doen. Maar dat komen we straks zelf eens aan.
[00:08:45] Speaker B: Ja, klopt.
[00:08:46] Speaker A: En dan zijn we tegen kwart te elf vertrokken, naar de bus die aan de kerk van Wimberdingen om ons stond te wachten.
[00:08:55] Speaker B: Hola!
Het was niet een tourbus, he?
[00:08:58] Speaker A: Nee, nee.
[00:08:58] Speaker B: Dit was een speciale bus.
[00:09:00] Speaker A: Het was een oldtimer.
[00:09:01] Speaker B: Een oldtimer.
[00:09:02] Speaker A: Op de Sygeuner.
[00:09:03] Speaker B: Waar we allemaal in konden.
[00:09:04] Speaker A: Ja.
We hadden wat problemen om door die poort te geraken, maar uiteindelijk is dat gelukt.
De bus kon niet binnenrijden bij Sault-Marie, omdat de bus daar niet gedraaid kon geraken. Dat hadden we op voorhand gezegd.
Nadien zijn we dan naar het oud-provinciehuis in Hasselt, dat is op de Lombardstraat, gereden om daar het officiële ja-woord te geven, het wettelijk gedeelte, het burgerlijk gedeelte.
We hadden speciaal gevraagd voor schepen Carolien Mondelaars en we zijn zo blij dat dat gelukt is, dat we die schepen hebben gehad.
We waren eerst opgewacht door Romopolis van Belang van Limburg voor de Goed Nieuwskrant.
[00:09:59] Speaker B: Daar hebben we ook in gestaan.
[00:10:01] Speaker A: En dan is de plechtigheid begonnen.
En ik moet zeggen, ik heb daarvoor genoten.
Dat was mooi.
Caroline heeft onze input goed verwerkt.
[00:10:20] Speaker B: Ja, dat klopt.
[00:10:22] Speaker A: Ze had voor het al wat vragen gekregen, maar ik had dan ook de website doorgestuurd. Onze huwelijkswebsite. Je zegt van hier is de code, dan kan je het lezen wat daarop staat en alles. En ik moet zeggen, ja, die heeft toch goeie punten eruit gehaald.
En dan was het het officiële ja-woord.
[00:10:44] Speaker B: Het officiële ja-woord en het ondertekenen van het trouwboekje.
[00:10:51] Speaker A: Ja.
[00:10:52] Speaker B: Dat hebben we ook mogen doen.
[00:10:54] Speaker A: Ja, en de getuigen dan ook.
[00:10:56] Speaker B: Ja.
[00:10:59] Speaker A: We waren niet met zoveel in de dingen en dat vond ik niet erg.
dat het zo intiem was dan meer.
[00:11:08] Speaker B: Klopt.
[00:11:09] Speaker A: Je ziet dat soms dat dat helemaal vol staat. En dat is heel leuk.
Als dat helemaal vol staat, is dat heel leuk.
Maar door het feit dat wij met een heel klein groepje waren, we waren met iets van 25 mensen, dan waren er wel wat mensen komen kijken, die ons op voorhand gezegd hadden, ga nou komen kijken. En dat vond ik super tof.
[00:11:29] Speaker B: Maar daar stonden er twee die je niet verwacht had.
[00:11:33] Speaker A: Oei, nu moet je mij helpen.
[00:11:37] Speaker B: De ene heet Astrid en de andere...
[00:11:44] Speaker A: Ik had die eigenlijk wel verwacht, want die had gezegd dat ze ging komen kijken.
Astrid en haar collega van Vigoblok, Vigo-Ottoblok is het eigenlijk, maar die had gezegd dat ze ging komen.
[00:11:57] Speaker B: Oké.
[00:11:58] Speaker A: Als ik er aan denk en als ik kan, zeg ze kom ik kijken. Die had ik halvelings verwacht.
[00:12:05] Speaker B: Oké.
[00:12:06] Speaker A: Er waren andere mensen die ik niet direct verwacht had.
[00:12:08] Speaker B: Zoals?
[00:12:12] Speaker A: vrienden die er stonden, die daarna ook mee naar de viering zijn gekomen.
Ik vond het leuk dat er mensen waren die ook naar het burgelijk gedeeld waren gekomen.
[00:12:26] Speaker B: Dirk bedoelt het dan.
[00:12:29] Speaker A: Dirk en Gertie geloof ik ook.
Die is ook gekomen, dacht ik. Ik weet het niet.
[00:12:39] Speaker B: Ik heb Magda nog gezien.
[00:12:40] Speaker A: Ja, die is daar ook geweest. Ik heb daar mensen gezien en weet je, op dat moment wordt er zo'n beetje van, je moet die van Belang de info geven en dan staat die van de stad ook klaar voor de foto, voor een foto te nemen om daarna met de Polaroid om in het trouwboekje te zetten.
En dan wordt er zo van, kom door en dat is een beetje, ja.
[00:13:02] Speaker B: Maar ja, je weet ook hoe dat komt. We waren niet op tijd gereed. Allee, wij wel, maar de kids nog niet.
[00:13:10] Speaker A: We zijn wel later vertrokken, dat klopt. Maar ik had ook niet het gevoel dat het rap-rap gedaan werd.
[00:13:17] Speaker B: Nee.
[00:13:18] Speaker A: Men heeft zijn tijd genomen die men er normaal voor neemt en alles.
En wij hebben daarna op ons gemak ook de mensen kunnen begroeten toen we daar buiten in de hofjes stonden.
[00:13:30] Speaker B: Ik vind dat wel goed dat je binnen gaat en dan de plaats waar je dan elkaar het ja-woord geeft getekend.
Je wordt uw rechten en plichten voorgelezen bij wijze van spreken.
En dat je dan via een andere deur buiten gaat zonder dat je eigenlijk
[00:13:56] Speaker A: Het voordeel is natuurlijk dat als er meerdere huwelijken achter elkaar staan, dan kan het rapper doorgaan. Dan moet men niet wachten tot iedereen eerst naar die kant is buitengegaan.
Dus dat wel. Plus, persoonlijk vind ik dat wel leuk, want de mensen kunnen dan zo in die, dat is geen echt portaal, Zich opstellen waar wij dan doorlopen naar de straat toe. Dat vind ik ook wel leuk. Anders sta je zo direct om je buitenstaande midden op straat. Dus nu konden de mensen een beetje een erehaag vormen.
[00:14:35] Speaker B: Ja, dat wel.
[00:14:38] Speaker A: Van daaruit zijn we dan naar de kerk gereden, de kerk in Wimmertingen.
[00:14:45] Speaker B: Voor onze zegening.
[00:14:47] Speaker A: En voor alle duidelijkheid, wij hebben geen huwelijksviering gedaan, maar we hebben het gewoon zegening genoemd.
We hebben geen Eucharistie-vereniging gedaan, dus dat hebben we bewust niet gedaan, omdat we dachten dat het met de teksten en de muziek die we gebruikt hebben een uurtje zou duren. En dat was ook zo. Dat heeft ook ongeveer een uurtje geduurd.
Daar waren heel verrassende mensen aanwezig. Er waren mensen aanwezig die ik niet verwacht had en die mij Ik heb het misschien niet laten zien op dat moment, maar die hebben me heel emotioneel gemaakt. Ook op het moment dat ik er nu nog aan denk, dan denk ik van, dat waren mensen daar die ik echt, echt, echt niet verwacht had.
[00:15:38] Speaker B: Dat is toch ook eens leuk.
[00:15:40] Speaker A: Dat is super lief.
Super lief.
Een oud-leerling had ik nooit verwacht dat die daar was.
Mijn eerste lief.
[00:15:51] Speaker B: Ik ben nog altijd aan het nadenken of de zus, maar volgens mij hebben ze alle twee bij mij in de klas gezeten.
[00:16:02] Speaker A: Zo kan dat.
[00:16:02] Speaker B: Omdat ik het vijfde heb overgedaan. Ik denk alle twee.
[00:16:05] Speaker A: We hebben afgesproken met ons drieën eens af te spreken en dan eens een goeie babbel te doen met een etentje ofzo. Ik wil dat echt, ik moet dat echt doen.
We hebben elkaar Niet echt uit de doog verloren, maar wel zo oud op afstand zitten volgen. En ik denk, vriendschap voor mij is heel belangrijk.
Dat zijn mensen die het nu leven toch blijven hangen, ondanks alles. Zoals jij bij mij heel hard bent blijven hangen, van kinsbeen af.
Nee, daarvoor in een speelplein, misschien dan jeugdzorg. En dan hebben we elkaar dik 21 jaar niet meer gezien via Facebook.
En dat was eigenlijk bijna direct dit is het. Voor mij was het bijna direct dit is het.
[00:16:59] Speaker B: Ja, de klik.
[00:17:00] Speaker A: De klik.
Ik weet dat ik het vroeger heel vaak gezegd heb tegen heel veel mensen, maar ook tegen jou een paar keer.
Trouwen zit er voor mij niet in, denk ik.
Totdat onze relatie verder ontwikkelde en ik de drank kreeg om wel te trouwen, omdat het bij jou zo goed voelde. Bij jou voelde het allemaal juist en goed en daarom zijn de transities er een beetje tussen gekomen. Misschien goed, want stel dat we eerst getrouwd waren en dan die transitie, dan weet ik het niet goed.
[00:17:33] Speaker B: Dat weet ik ook niet.
[00:17:34] Speaker A: Waar we dan nu zouden staan. Maar dat we dan nu eindelijk getrouwd
[00:17:37] Speaker B: zijn, Je kiest ook bewust voor elkaar, ongeacht.
[00:17:45] Speaker A: En heel leuk vind ik, we zijn alweer getrouwd op ons 58ste jaar.
[00:17:50] Speaker B: Yes!
[00:17:52] Speaker A: Dus dat is ook wel leuk in alles. Maar goed, we waren aan de huwelijksegening die we in elkaar gestoken hadden.
[00:18:00] Speaker B: Excuseer, jij alleen?
[00:18:03] Speaker A: Ja.
[00:18:04] Speaker B: Je mocht wel de krediet daarvan nemen.
[00:18:05] Speaker A: Ik heb die alleen in elkaar gestoken, maar ook voor alle duidelijkheid.
[00:18:09] Speaker B: Met een stukje van mij daarin.
[00:18:11] Speaker A: Ja.
Het argumentsverklaring, dat ging ik niet schrijven voor jou. Dat moest je zelf doen.
Maar mensen moeten niet denken dat ik dingen geregeld heb zonder dat jij op de hoogte was.
[00:18:25] Speaker B: Dat niet.
[00:18:26] Speaker A: Het enige wat je niet wist is dat ik toch geprobeerd heb om jouw favoriete zangers naar de kerk te krijgen. Dat is helaas niet gelukt. Maar dat heb ik toch geprobeerd. Ik heb je de bewijzen getoond.
[00:18:38] Speaker B: Ja, klopt.
[00:18:39] Speaker A: Mensen denken soms dat ik zwans, maar dat is niet waar. Dus voor alle duidelijkheid. Ik had gezegd tegen jou dat dit de teksten zijn die ik gekozen heb.
De lezingen en de evangelies en alles. En dan ben ik daar tussen teksten beginnen te zoeken en te schrijven.
En ik had voor en tegen jou gezegd dat het jouw muziek gaat worden. En jouw muziek is... Die van Clouseau. Die van Clouseau.
Alle liedjes waren van Clouseau, behalve één liedje. In het laatste geval hebben we nog een soort van bezinningsliedje gezocht.
Eerst hadden we daar een trompet op gezet, om wat rust te geven. Omdat we ook een stukje rond de overledenen allemaal wilden benoemen.
Daar had ik eerst andere muziek voor. En dan heb ik daarna zitten zoeken naar Een instrumentale versie van het afscheid van een vriend. En dan hebben we die gevonden op piano en daar een stukje uit gebruikt. Niet volledig, maar een stukje uit gebruikt. Want ik vond dat belangrijk.
Ik vond het belangrijk dat we in die viering, naast het feit dat we de viering een teken stonden van de liefde.
Dat was voor mij zo.
Onze liefde, maar ook de liefde rondom ons. Maar ook de liefde die wij voor de mensen rondom ons hebben.
Ik vond dat wel belangrijk voor de liefde naar je kinderen, maar ook je kinderen naar ons toe, de kleinkinderen, de vrienden, de getuigen.
Toch wel heel sterk. En daarom vond ik het ook belangrijk dat we in het begin van de viering stil zouden staan bij de mensen die er niet meer waren. En dan hebben we heel speciaal stilgestaan bij een overleden zoontje.
Zonder die echt expliciet bij naam te noemen, maar toch duidelijk. Het noodlad bij ons op het werk had toegeslagen en een van de collega's daar, de partner, is gestorven de week daarvoor. Die vond ik moest het er ook in zitten, omdat diezelfde dag had zij een afscheidsviering van haar partner.
Dus ik wilde daar ook aandacht en oog voor hebben.
En dan vooral overleden in onze beide families.
Mensen die overleden zijn, die er niet meer bij kunnen zijn.
Dat vond ik ook wel belangrijk en dat vond ik een heel mooi moment.
Ook het feit van, je hebt dan een kaars die we gekocht hebben, aangestoken.
Een kaars die we een beetje, laten we zeggen, als een huwelijkskaars mogen beschouwen, maar ook een kaars voor die wat kleurs had. Ze hadden verschillende kleuren en dergelijke. Maar ook die kaars die op dat moment ook iedereen die niet bij ons kon zijn, en dat wilde bij zijn, die manier toch bij ons was.
En de lezingen, ja, de mensen die wij gevraagd hebben om te lezen, die hebben dat supergoed gedaan.
Jouw dochter heeft één lezing genomen.
Een collega van mij, Chris heeft een lezing gedaan die een beetje moeilijker was.
Maar hij heeft dat super goed gedaan.
[00:22:03] Speaker B: Hij heeft goed moeten oefenen, denk ik.
[00:22:05] Speaker A: Maar hij heeft dat super goed gedaan. En dan hadden we, vind ik wel het geluk, ik ben heel blij dat we Rick Renkens hadden als priester, die de zegening heeft voorgegaan en dergelijke meer. Ik ken ze vanuit het CLV-milieu.
Dat is nu negatief geklonken, maar Rick is bureaus voor CLV Limburg en ik werk zelf bij COC. Wij zijn zusterorganisaties. Misschien worden we ooit meer dan zusterorganisaties, maar ik vond het heel leuk dat hij de zegening heeft gedaan. Ik heb dat op het laatst ook gezegd. Bij een bedankwoordje heb ik gezegd, ik heb het toch maar geregeld gekregen.
Iemand van het COC, gezegend is door iemand van het COV.
[00:22:53] Speaker B: Ja, en daar kreeg je in een keer een luid applaus voor.
[00:22:57] Speaker A: Van op de banken van de mensen van het COC.
[00:22:59] Speaker B: Ja, klopt.
[00:23:00] Speaker A: Dat vond ik wel, ja.
[00:23:01] Speaker B: Dat was een beetje grappig.
[00:23:03] Speaker A: Ik had dat niet met een tekst opgenomen. Ik had daar heel lang over nagedacht. Nee, ik ga dat niet met een tekst opnemen. Als ik er op dat moment aan denk, ga ik het zeggen. En dan zien we wel waar dat landt. En dat was wel goed gekomen.
[00:23:17] Speaker B: De kleinkinderen hebben het ook voorgelezen.
[00:23:19] Speaker A: Ja, die hebben het ook supergoed gedaan. Geweldig.
Ik denk dat die ook hard geoefend daarop hebben. Of toch een paar keer goed gelezen.
[00:23:29] Speaker B: Goed gelezen, ik denk het ook.
Het kleine spook had van mij een paars handtasje gekregen. Dat werd blijkbaar gevuld met... Had jij dat gevuld? Nee, mama had dat gevuld met chips.
[00:23:44] Speaker A: Of van die ringschipjes.
[00:23:46] Speaker B: Loopjes.
En dan kwam ze eentje geven aan mij, en dan eentje aan u, en dan iets daarna opnieuw.
En op het einde van de viering dacht ik, nu heb ik een paar chipjes. En ik kijk...
[00:24:00] Speaker A: Allemaal weg.
[00:24:01] Speaker B: Alles was weg, want ze kreeg blijkbaar van mama en papa geen meer. En ze dacht, daar liggen er nog, die zijn voor mij.
Ik dacht, spook, die van jou had ze laten liggen?
[00:24:11] Speaker A: Ja.
[00:24:12] Speaker B: Ja, die van jou had ze laten liggen. En die van mij, die had ze terug meegeliept.
[00:24:16] Speaker A: Ja, die had ze mij tijdens de viering niet genomen.
[00:24:19] Speaker B: Want ik had ook gezegd, als ze rondloopt, laat ze rondlopen.
[00:24:22] Speaker A: Ja, dat is ook.
[00:24:23] Speaker B: Beter zo dan...
[00:24:24] Speaker A: Dat is ook.
Dat heeft eigenlijk niet echt gestoord.
[00:24:28] Speaker B: Nee.
[00:24:28] Speaker A: Dat heeft niet echt gestoord en alles.
[00:24:30] Speaker B: Dat is ook...
[00:24:31] Speaker A: We hadden alleen, dat misschien eventjes zeggen, op het moment dat we de viering gingen beginnen, toen begon het een beetje te druppelen, dus dat vond ik wel goed.
Allee, goed in die zin van, we waren binnen, we zaten binnen.
Dus we hebben niet... Misschien even voor de mensen die het leuk vinden. Als intrilied hadden we Kan het niet alleen van Clouseau gedaan. En dan hadden we Natuurlijk afscheid van een vriend genomen.
En tussen de twee lezingen hadden we eerst Zie me graag.
Naar het hooglied.
En het tweede hooglied van De liefde van de Corinthiërs. Daarachter had ik altijd heb ik je lief, voordat we het evangelie gedaan hebben.
dat ging over Heb Elkaar Ander Lief, dan zijn we aan de slag moeten gaan met onze arrangementen. We hebben het arrangement genoemd en geen trouwbelofte, omdat het voor ons ook meer een gevoel was van ons arrangeren aan elkaar toe.
Ik denk dat we door de bijna 16 jaar dat we samen zijn, Trouw beloofd hebben, zonder dat daarvoor moeten te doen.
Maar die engagementen vond ik belangrijk.
Ik heb het daarom ook zo genoemd. Omwille van...
Voor mij persoonlijk, dat kan voor jou helemaal anders zijn, maar voor mij persoonlijk was die zegening voor mij het hoogtepunt van ons huwelijk.
Dat wettelijk, ja oké, dat moet en je moet dat laten tekenen, dat is voor mij zoiets van, ja oké, bijzaken. Maar die zegening is voor mij echt het hoogtepunt geweest. Niet alleen omdat ik die gemaakt had, maar vooral ook omwille van het feit dat ik daar, ten overstaan van iedereen die aanwezig was, kon zeggen wat ik voor elkaar voelde. Maar ook voor mij ten opzichte van Jezus en God, mijn engagement naar jou nog eens kon zeggen.
nadat we alles hebben doorworsteld.
Het viel een klein beetje op, maar dat wist ik op voorhand. Mogen we eerlijk zijn tegen de mensen? We hadden op voorhand elkaars argumenten gelezen.
[00:27:06] Speaker B: Ja, want anders stond je daar te blijten.
[00:27:10] Speaker A: Ik weet niet of ik dan stond te blijten, want ik vond dat dat goed mee viel.
[00:27:15] Speaker B: Maar dat is omdat je op voorhand nu wist?
[00:27:17] Speaker A: Niet echt.
Ik wist niet meer wat ging komen.
Ik wist wel alleen dat het helemaal in dichtrijm geschreven is.
[00:27:25] Speaker B: En nu ben ik natuurlijk de kloos.
[00:27:27] Speaker A: Hoezo?
[00:27:28] Speaker B: Ik had verborgen talenten en nu weten ze op het werk wat ik kan.
[00:27:35] Speaker A: Nu pas.
[00:27:37] Speaker B: Ja.
[00:27:38] Speaker A: Nu pas.
[00:27:39] Speaker B: Gedicht te schrijven. Ik weet het, maar dan wisten ze daar nog niet dat ik dat kon.
[00:27:45] Speaker A: Maar wij schrijven onze liedjes van deze podcast ook samen en dat is ook bijna altijd in gedichtvorm. Want als het niet in gedichtvorm is, dan keur je het gewoon af.
[00:27:53] Speaker B: Dan keur ik het af, dat klopt.
[00:27:54] Speaker A: Als ik de liedjes niet goed schrijf in gedichtvorm, dan zeg je dat het niet goed is en dan begin je dat aan te passen. En dan weet ik dat ik er mijn handjes van af moet houden. Dan kan ik alleen nog eens kijken, dat rijmt niet goed, dat gaat in de zang niet goed uitkomen. Eigenlijk hadden uw collega's, en vooral uw werkgevers dan, uw doktoers, kunnen weten als ze de podcast luisteren.
Het liedje van vandaag, dat is niet het liedje dat we nu geschreven hebben. Dat is het liedje dat ik in 2024 voor jou geschreven heb. Jou heb laten horen en jouw eerste reactie was dat je nergens mocht publiceren. Dat is voor ons een trouw. Dat is iets wat we na onze argumentsverklaring ook hebben opgezet. Dat is ook het enige liedje waar de tekst van in boeken is verschenen. Alle anderen hebben we er bewust niet in gezet. Dat is echt van de mensen die het kennen, kennen het en de anderen niet.
De arrangementsverklaring van jou was helemaal in gedichtvorm.
Maar daar heb je mij wel even verrast door het feit dat je daar ook eventjes een krop in je keel had gekregen.
[00:29:07] Speaker B: Ja.
Dat is gek, hè?
[00:29:09] Speaker A: Dat had ik niet verwacht.
[00:29:10] Speaker B: Ongeacht dat je weet van die tekst, oké, je hebt die al een paar keer gelezen, je hebt hem geschreven, gelezen, ja, oké.
[00:29:19] Speaker A: Had je die de dagen ervoor nog eens gelezen?
[00:29:23] Speaker B: Had ik ook nog, ja, ja. Maar tot het moment dat je dan eigenlijk daar staat, is dat toch in een hele andere sfeer.
Ik weet niet hoe je dat moet beschrijven.
[00:29:35] Speaker A: Ja, dat is zo. Je kunt dat hier thuis gewoon voor jezelf opzeggen.
Maar als je daar staat... Ik vond ook, omdat die kerk ook zo'n beetje... De familie en de vrienden zaten zo kort bij ons.
Toch de mensen die, laat ons zeggen, tussen heel grote haakjes de suite zaten, die zaten kort bij ons. En de andere mensen zaten een beetje verder. Maar ik had gevraagd om zo ver mogelijk naar voren te komen. Dat hebben ze gedaan, dat vond ik heel leuk.
Maar nee, die sfeer maakt direct anders. Je krijgt een micro voor je neus of een nieuwe pollen geduwd. En dan begint er dan maar aan en alles.
Ik heb dat echt zo voelen binnenkomen bij mij. Ik heb daar niet emotioneel op gereageerd. In de zin van, ik dacht ook eerst, dat gaat hier de hele moeilijke worden.
Maar voor mij is het moeilijke gedeelte pas op laatste gekomen bij de dankvaring.
Daar is voor mij het moeilijkste gekomen, want mijn eigen arrangement was een beetje langer geschreven dan jou.
Omdat ik vond dat ik ook meer te zeggen had dan jij.
Om meer dingen te arrangeren.
[00:30:54] Speaker B: Maar eigenlijk, als we de teksten naast elkaar zouden leggen, komen ze toch overheen. Ongeacht dat mijn iets korter is dan die van u.
[00:31:04] Speaker A: Bij mij was het ook anders ingedeeld. Maar we hebben ze onafhankelijk van elkaar geschreven en we hadden op Forum gezegd Als we ze aan elkaar laten zien, gaan we niet beginnen te veranderen.
[00:31:16] Speaker B: Nee, dat hebben we ook niet gedaan.
[00:31:18] Speaker A: Dat heb je zo, en dan begin je te veranderen. Zij heeft al gezegd, of vele zegt dit al, en Sky zegt dat ook. Nee, dat heb ik gelaten.
Er zaten dingen dubbel in, maar dat is niet erg.
Omdat dat ook voor ons beiden zo... Je voelde het toch, voor mij toch?
[00:31:37] Speaker B: Je zei toen nog tegen mij, ben je ermee bezig? Toen zei ik, het is al af. Oeh, het is al af. Waar staat dat dan?
[00:31:44] Speaker A: Ik moest die wel hebben om in de tekst te zetten.
[00:31:47] Speaker B: Ik zei, het is al lang af.
[00:31:49] Speaker A: We hebben boekjes gemaakt voor de mensen die moesten voorlezen en voor de priester en voor onszelf, die wat groter waren dan de kleine boekjes die we konden meegeven aan de mensen. Dat vonden we wel belangrijk.
[00:32:04] Speaker B: En dan kwamen we uit de kerk.
[00:32:07] Speaker A: We hebben ook nog ringen uitgedeeld.
[00:32:09] Speaker B: Oh ja, ik heb hem hier rond mijn vinger.
[00:32:12] Speaker A: Oké, we hebben ons ringen nu aan enzo. Maar wat ik daar, wat misschien daar ook heel atypisch is voor ons, wij hadden de eerste lezing van van de viering, dus de eerste lezing, het hooglied 8, dan 6 tot 7. De eerste zin, die was voor mij heel belangrijk, want die stond ook op onze website.
En dat was, draag mij als een zegel op je hart.
Dat stuk zin, dat hadden we op de website ook gezet.
Dat was eigenlijk een beetje waar we onze viering aan opgehangen hadden.
Dat hebben we in plaats van dat men soms zegt, met deze ring trouw ik u of neem deze ring. Hadden wij nu echt gezegd, hadden we dat echt gebruikt als, draag deze ring als een zegel op je hart.
Dat vond ik goed gezegd van ons.
[00:33:08] Speaker B: Dat was mooi.
[00:33:09] Speaker A: Dat vond ik al types van een huwelijksfeer, maar ik vond dat meer diepgangend.
Dat gaf meer gevoel. En daarachter hebben we de muziek, Samen Voor Altijd, dat ik jou geschreven heb en wat op het einde van deze podcast aan bod gaat komen.
En dan hebben we het huwelijksregister van de kerk mogen tekenen samen met de getuigen.
Jij eerst, ik had meer plaats nodig, ik heb een grotere handtekening dan jij.
Dan zijn we stelkens aan het einde gekomen van de viering, met ons dankwoordje dat we er nog in gezet hadden.
Wat ik ook heel fijn vond, dat was dat Rick zei, toen we de teksten hadden overlopen, ik mis eigenlijk iets, een familie zegen mis ik. En dat hem dat zelf voorgesteld had, dat wij zeiden oké, zorg ons voor een tekst, we zetten het erin. En ik vond het super geweldig dat jouw kinderen en kleinkinderen rond ons zijn komen staan, terwijl die zegen werd uitgesproken.
Dat was een tweede emotioneel moment voor mij.
[00:34:34] Speaker B: Hoe moet ik het zeggen?
Mijn kinderen aanvaarden nu, de kleinkinderen ook. Heeft dat dan zoiets van, oké, ik hoor erbij, dat je het gevoel gekregen hebt van, nu hoor ik er echt bij, of heeft dat...
[00:34:53] Speaker A: Het feit dat ik er echt bij hoor, dat voel ik al veel langer. Dat is niks nieuws.
Het is nog altijd iets anders.
Ik voel dat ik erbij hoor dan op een dag dat je zegt van we gaan ons verbinden met mekaar, we gaan trouwen met mekaar. En dat je dan een paar dingen vraagt aan je kinderen van willen jullie dat doen ofzo. Ik kom zelfs nog bij iets wat voor mij een emotioneel hoogtepunt geweest is. Maar die familiezening... Ik weet niet of je op voorhand tegen de kinderen had gezegd dat we dat zouden doen.
[00:35:34] Speaker B: Nee.
[00:35:34] Speaker A: Dus het was gewoon van, oké, we gaan die... Overvallen dan blijkbaar?
[00:35:38] Speaker B: Ja, dat wisten ze niet.
[00:35:40] Speaker A: Ik had gezegd, spreek je daarover aan?
[00:35:42] Speaker B: Nee, dat heb ik niet gedaan.
[00:35:44] Speaker A: Oké, we hebben ze overvallen dus.
Maar wat emotionaliteit bij mij heeft getroffen, is dat ze spontaan zijn opgestaan en dat gewoon gedaan hebben. Ze konden even goed zijn, maar toen bleven ze zitten. Dat vond ik geweldig.
Dat doet voor mij iets.
Dat doet voor mij iets. Het meest emotionele voor ons allebei was het dankjewelzijgen tegen een aantal mensen.
Ik was heel blij dat mama daar was.
[00:36:15] Speaker B: We waren daar juist over het ringen. Je bent alweer te ver. Onze ringedrager had niet verwacht dat hem nat ging worden.
[00:36:25] Speaker A: Dat hij meegezegd ging worden.
[00:36:28] Speaker B: Ik zag het ook aan zijn gezicht. Op het moment dat de priester dan de weidingsborstel neemt met goed wat water en in een keer dan de ringen zegent.
[00:36:41] Speaker A: En nog dan extra erbovenop. Ik zag hem...
[00:36:44] Speaker B: Hij ging zo naar achteren. Ik dacht, oeps, vergeten te zeggen dat hij misschien zijn armen goed moest uitstrekken, maar zwart.
[00:36:55] Speaker A: Ik wist ook niet... Iedereen prist er door de handen, anders doen anderen dat echt over.
[00:37:00] Speaker B: Met de kruis.
[00:37:01] Speaker A: Ja, maar echt over de ringen. Rick deed dat bijna van een meter afstand. Van alles en iedereen die er staat...
[00:37:07] Speaker B: Die mag nat worden.
[00:37:09] Speaker A: Dat heb ik meegezegd. Dat was ook wel grappig.
Ik vond dat dankwoord toch wel belangrijk.
Dat had ik eigenlijk de dag ervoor gemaakt.
De vrijdag had ik dat nog afgeprint.
Maar ik was nog geen vergeten dat we op de telefoon, vrijdagavond nog zitten aan het passen, op de telefoon te zeggen, dat moet jij lezen, dat moet ik lezen, dat we dat nog een beetje verdeeld hadden. Want dat hadden we eerst niet gedaan, maar dan hebben we het verdeeld.
Wat ik heel leuk vind, dat is ook weer zoiets van noses, je hebt dat gelezen terwijl je een van de kleinkinderen op je arm had. Dat vind ik, zoals ik die foto's zie, dan denk ik van yes.
Dat zijn dingen die voor mij heel emotioneel maken.
Ik weet nog dat jij toen we begonnen waren met onze relatie zei tegen mij, oké, je hebt een instant familie nu, want de jongste zoon was 14 zeker? Veertien of vijftien, dus als ik kijk... Ik heb ook kinderen die getrouwd zijn en met me trouwen en kinderen krijgen. Dus vanaf dat punt ben ik...
Was ik erbij, was ik mee betrokken, zal ik zeggen.
En dan nu, niet de kleinste, maar de voorlaatste, zal ik zeggen. Die gaat op de nare matten waar we ons dankwoordje uitspraken. Als ik de foto's daarna zie, dan vind ik dat vertederend. Ja, de gordijnen gaan nu dicht, dus de mensen horen even de gordijnen dichtgaan. We zitten ze op een avond op te nemen, voorzien ze ander stijven dan in de namiddag.
Dat vond ik ook een moment voor mij zo emotioneel, omdat mama erbij was. Olivier, mijn getuige, had voor bloemen gezorgd, zodat ik mama bloemen kon geven. Dat vond ik ook wel...
Dat was voor mij een meest emotioneel moment, want ik heb er heel veel moeten voor doen om mama te kunnen daarkrijgen. Ik heb heel veel mensen moeten nalopen, zodat we mama op de viering konden krijgen.
[00:39:40] Speaker B: We hebben zo'n lieve buren die er dan toch voor gezorgd hebben dat ze er konden zijn.
[00:39:44] Speaker A: Dat is geweldig. En ook het feit dat mijn getuige naar mama terug naar huis ging. Daarin voel je dat je op mensen kunt rekenen als het nodig is.
Dat voelt je ook wel geliefd, vind ik.
Als we hulp nodig hebben, kunnen we daarop terugvallen.
Dat vond ik wel geweldig.
En na de viering... Ik ben ook wel heel blij dat iedereen zich gehouden heeft aan onze vragen en afspraken, om geen reis te gooien en niks te doen.
Toen we buiten gingen stonden ze wel mijn bellen te blazen.
Ik ben blij dat mijn kleren daardoor wat gespaard zijn. Ik dacht eerst, oei, dat gaat misschien straks op mijn kleren.
[00:40:31] Speaker B: Ja, dat maakt vlekken normaal gezien.
[00:40:33] Speaker A: Ja, dat heb ik niet gedaan. Ik heb later nog wat grotere stoten uitgehaald met mijn kleed.
[00:40:40] Speaker B: Blijf het zeggen, ongeacht of je nu getrouwd bent, je blijft mijn knoeipot.
[00:40:48] Speaker A: Niet altijd hè?
[00:40:49] Speaker B: Nee, niet altijd.
[00:40:52] Speaker A: Daar ga ik niet mee akkoord. Niet altijd. Dat zijn momenten dat het erger is dan andere momenten.
[00:40:58] Speaker B: Ja, klopt.
[00:40:59] Speaker A: Dus voor alle duidelijkheid, niet altijd. Ik moet de klok een beetje in de oog houden, want we zijn al slecht aan het tegen het einde aan het gaan van onze tijd. En we zijn nog niet op Willingsreis geweest. Maar goed, dat kunnen we van een andere keer houden. Ja, dan kunnen we de mensen in spanning houden. Maar goed, we willen de huwelijksdag een beetje afronden.
Nadien zijn we naar de Maison Marie teruggegaan om samen met de familie broodjesmaaltijd te houden en dan ook de fotoshoots te doen. Dat hebben we allemaal daar gedaan. Het heeft dan maar momenten wat geregend, dus dan konden we niet buiten en zijn we binnen wat foto's gaan nemen. Daar heb ik een aantal heel leuke foto's van gezien die we als preview gekregen hebben.
[00:41:42] Speaker B: Dat wordt dan eens tijd dat ik die ook eens fatsoenlijk bekijk, want ik heb daar nog niks van.
[00:41:46] Speaker A: Je hebt de link toch ook gekregen?
[00:41:48] Speaker B: Nee.
[00:41:48] Speaker A: Jawel, je moet nu niet gaan kijken. Ik zal je ze hebben laten zien, maar die link heb je toch ook gekregen.
Ten andere in onze foto-app, daar staat een gedeeld album van de huwelijkse reportage.
Wat staat daarin? Je moet wel daarin kijken.
Oeps. We hebben verschillende mapjes gemaakt. Eén waar de foto's van iedereen die we binnen kregen zetten, één van de fotograaf, die wilden we apart houden, en één van ons huwelijksreis. Dus dat hebben we gedaan. Dus dat moet je maar eens bekijken.
[00:42:20] Speaker B: Oeps.
[00:42:21] Speaker A: En dan hebben we het eventjes ook wat rustiger kunnen hebben, samen met de fotograaf, foto's van ons gemaakt. Ook een beetje ons terug kunnen trekken, wat tot rust kunnen komen voordat dan de...
De gasten aankwamen en ik schrok ervan.
Iedereen was voor zeven uur binnen.
We konden iets na zeven beginnen, alhoewel ik wou het openingswoordje doen en toen heb ik daar een plateau met soep over me heen laten zitten.
Een mevrouw die aan het opdienen was, die staat en die draait zich een klein beetje op het moment dat ik voorbij liep.
Het hoekje van haar plateau geraakt met mijn arm en heel die soep over mij uit. Ik heb me niet verbrand.
Mijn kleed was gelukkig in twee lagen en die eerste laag was vuil en die tweede laag had niks.
Dus dat was ook wel goed. En dan heeft die mevrouw me wel drie, vier keren komen zeggen van ik wil dat eruit wassen en ik moet wel zeggen dat is wel redelijk gelukt.
En dan hebben we...
Dan hebben we het openingswoordje gedaan om het feest te doen starten.
[00:43:30] Speaker B: Naar uw baas?
[00:43:31] Speaker A: Nee, eerst naar iedereen. Maar ik had op voorhand gezegd van...
Er is iemand die me misschien extra de bloemetjes moest zetten voor een keer, omwille van het feit dat hij drie jaar geleden mij de kans heeft gegeven om jou ten huwelijk te komen vragen. Dat hij zegt dat je mocht gaan tijdens de werkuren, dat ik verlof mocht pakken.
Dus dat vond ik ook wel... Dan hebben we die eerst moeten zetten voordat we begonnen. Waar zit die persoon? Ik weet niet of ik toen tegen Liesje gezegd heb dat het die persoon was die je moest fotograferen. Dus ik weet niet of dat gelukt is.
[00:44:03] Speaker B: Maar dat weet ik ook niet.
[00:44:04] Speaker A: Dat zijn dingen die ik niet altijd in het oog gehouden heb.
Dus dat kan zijn dat dat misgelopen is. Dat zullen we wel zien.
Dus we hebben daar toen een bloemetje aan gegeven.
En dan is het feest, vind ik, losgebarsten met een walking dinner.
om voor mij u tegen te zeggen.
[00:44:26] Speaker B: Klopt.
[00:44:26] Speaker A: We hadden op voorhand gevraagd aan Jos Scholz van MijnZoonMarie, wij willen niet dat mensen met honger van tafel gaan. Soms hoor je dat met walking dinner.
En die zeiden, nee, dat gaat niet gebeuren. En die hebben woord gehouden. Ik moet zeggen, mensen moeten maar kijken in de show notes daarna. Ik heb de naam doorgekregen van de caterer met de website en alles. Ik ga die daarin zetten. Want super.
Die bediening ook, die mensen van de Ketera hebben ook opgediend. Je kon daar aan vragen wat je wilde.
[00:45:00] Speaker B: Het was tot in de puntjes eigenlijk.
We hebben ons van niks moeten aantrekken.
[00:45:07] Speaker A: Zowel wat Maison Marie betreft, de hulp die we van Jos en Charlotte gekregen hebben, daar is nooit iets te veel als je hen iets vroeg.
[00:45:15] Speaker B: Nee, echt.
[00:45:16] Speaker A: Ook de mensen van de caterer, ik heb de kok dan ook nog gezien omdat we dan begin van de week eigenlijk nog gezegd hebben, dit willen we zeker. Lactose en glutenvrij moet het hele menu zijn.
Alleen de dessert waren we akkoord dat het zo'n beetje opgedeeld ging worden, maar ook daar, dat dessert, Dat was niet normaal.
[00:45:40] Speaker B: Echt.
[00:45:42] Speaker A: Als ik er nog aan denk, dan denk ik van... Jezus, dat was... Ja, ik ben heel blij.
En dan hebben we de openingsdans mogen doen.
[00:45:51] Speaker B: Oh god.
[00:45:53] Speaker A: Daar kreeg ik het meest... Met angst weer naartoe?
Ja, dat was voor mij van... Ik kan niet dansen. Hoewel, van mijn benen ook. Ik heb me daar altijd voor geschaamd. Ik weet dat dan ook. Vroeger ging ik heel af en toe naar een discotheek met wat vrienden en vriendinnen.
Maar dan bleef ik meestal aan de zijkant staan.
Omdat ik zoiets had van iedereen zit mij door te houden. Terwijl het eigenlijk idioot is. Dat weet ik nu. Maar we moesten dan wat corio doen. We hadden een fotograaf gevraagd.
[00:46:29] Speaker B: Dat we niet op een tegeltje bleven staan.
[00:46:32] Speaker A: Dus we hebben dat geprobeerd, zonder dat te oefenen. We hebben alleen een paar uurtjes ervoor geoefend. Als we nu dit doen, als we nu dat doen, terwijl er een fotograaf erbij stond, zodat hij wist waar hij zich aan kon verwachten.
[00:46:46] Speaker B: Klopt.
[00:46:48] Speaker A: En dan had jij het superbelangrijk dat je met je kinderen, die wilden dat je ook kon dansen.
[00:46:56] Speaker B: Ja, met de mannen.
[00:46:58] Speaker A: Vooral met je oudste zoon om te beginnen. Zijn vrouw was dan bereid om met mij te dansen. Dat is zo'n moment.
En dan heb je met je schoonzoon gedanst en dan heb je met je dochter gedanst. Met haar. En dan heb ik ook tegen haar gezegd van merci om dat voor mij te willen doen. Want dat is ook niet evident voor hun.
[00:47:20] Speaker B: Nee.
[00:47:21] Speaker A: Dat moment was voor mij ook weer zo'n emotioneel moment.
[00:47:25] Speaker B: Ja.
[00:47:26] Speaker A: Als ik daar soms nog aan terugdenk, dan krijg je daar terugtralen van mijn ogen en heel emotioneel.
[00:47:33] Speaker B: Ja, want als ik met de schoonzoon aan het dansen was, moest het klein er ook bij. Ik ook, ik ook.
Ik zeg, allee, kom.
[00:47:42] Speaker A: En dan heb je daarna nog even met elkaar gedanst en voor de rest ben ik niet meer op die dansvloer geraakt.
[00:47:46] Speaker B: Ik wel.
[00:47:46] Speaker A: Ja, dat heb ik gezien, ja.
Maar, nee... Ik doe dat ook niet graag.
Zo'n slauw of zo, ja. Maar gelijk de kuskensdans niet, dus ik ben blij dat ze dat niet gedaan hebben.
[00:47:57] Speaker B: We hadden daar geen vraag van om dat niet te doen.
[00:47:59] Speaker A: Ja, maar ook gelijk de vogelskensdans hebben ze ook niet gedaan.
[00:48:05] Speaker C: Jawel.
[00:48:06] Speaker B: Oh ja, die heb ik met de collega's gedanst. Ah ja, dat is juist.
[00:48:14] Speaker A: Maar heb je ook niet zo'n countrydans gedaan?
Of in Zahir.
[00:48:21] Speaker B: In Zahir hebben we gedaan.
En dan ben ik door een van de mannen op de dansvloer rondgegooid.
Maar die kon wel goed leiden.
En dat moet je hebben.
[00:48:33] Speaker A: Met een korte ei.
[00:48:34] Speaker B: Ja, met een korte ei, excuseer.
Dat moet je hebben.
Nu gaan we twee keer draaien. Die zwierde mij echt.
En dan terug en dan nog twee keer draaien. Maar te duur was ik goede koop zat.
Amai.
[00:48:49] Speaker A: Dat wil ik ook zeggen. Ik heb daar een half glaasje alcohol gedronken en voor de rest van de avond heb ik geen...
[00:48:54] Speaker B: Maar jij niet alleen, ik ook.
[00:48:56] Speaker A: Cola, water... Ja, maar ik heb ook niet zo gek veel gedronken hoor.
Dus ik heb ook niet... Maar ik moet zeggen, tegen één uur is het feestje zo stilletjes aan en hebben we dat gestopt en alles.
[00:49:08] Speaker B: Ik vond het wel goed, hè. Ons Urbanus liedje.
[00:49:10] Speaker A: Ja.
[00:49:11] Speaker B: Ga naar huis toe.
[00:49:13] Speaker A: Je mocht naar huis toe, ja. Dat vond ik wel goed en alles. En wij lagen tegen half drie in ons bed. In mijn zoon Marie en alles.
Moe.
[00:49:23] Speaker B: Maar wel heel gelukkig.
[00:49:24] Speaker A: Supergelukkig dat het zo'n leuke dag was.
En je hoort soms koppels zeggen dat het voorbij gaat in een roes. Ik heb dat gevoel niet gehad. Ik ook niet. Van elk moment heb ik genoten, heb ik kunnen genieten, heb ik het gevolgd alles. Dus ik vond dat wel geweldig.
Wat ook super interessant was, we konden blijven overnachten daar, waardoor we Sander en Dagis op ons gemak konden gaan ontbijten.
Tegen een uur of elf zijn we vertrokken.
En dan zijn we de zondag nog naar Nederland gereden met de bloemen.
We zijn eerst thuis alles gaan afzetten en dan hebben we het bruidsboeket dat ik gevraagd had, want jij wou geen bruidsboeket en ik wou dat wel. Een bruidsboeket waar jij voor gezorgd had en waar jij ook voor gezorgd had dat daar ook jouw overleden zoontje in verwerkt was. Ja, in vertegenwoordigd was. Of ik zeg verwerkt nu niet direct, maar dat daar iets in zat dat naar hem verwees. Dat vond ik ook wel speciaal.
[00:50:33] Speaker B: Dus ik hoop dat er nog één van die lelies erin gebleven is.
[00:50:40] Speaker A: Ik denk dat wel. We zullen zien wat Meghan daarvan maakt, Meghan Visser.
Dus we hebben dat Nederland binnengebracht, die ging dat drogen en dan een compositie van maken in een rechthoek en daar epoxy opdoen.
Dus op die manier gaan we dat daarna terugkrijgen. En dan is het een beetje afwachten nu.
Alle rekeningen zijn bijna betaald, dat is één. En twee, de fotograaf en dan ons bloemenstuk terug. En als we die twee dingen hebben, dan kunnen we zeggen dat dat zo'n beetje afgerond is.
We zijn ook stelkens aan het einde van onze aflevering. We zitten al over de 50 minuten vandaag.
[00:51:25] Speaker B: Dus we weten ook al over wat de volgende aflevering gaat.
[00:51:29] Speaker A: Eén van de volgende afleveringen. Ik kan niet garanderen. We zijn aan het kijken of we nog mensen uit kunnen nodigen. We hebben een aantal mensen. We moeten alleen kijken wanneer iedereen kan. Maar ik wil misschien nog even een oproep doen, als mensen ons willen steunen, dat ze via de shownotes maar eens gaan kijken naar vriendvandeshow.nl. Daar kunnen mensen eventueel ons steunen met wat centjes te doneren, zodat we de de dingen, de aflevering goed kunnen posten en dat allemaal betaald kunnen krijgen.
Geen verplichting, maar het zou heel leuk zijn als er mensen zijn die ons ook een beetje daar via die weg willen steunen. Dat klopt.
Voor de rest hebben wij, zijn wij nog in volle bak in onze witte broodsweken.
En ik geniet daar nog elke dag van.
En elke keer als ik naar jou kijk, ben ik nog altijd super gelukkig dat we getrouwd zijn.
[00:52:31] Speaker B: Thank you, my darling.
[00:52:32] Speaker A: Dat jij ja gezegd had, drie jaar geleden.
[00:52:37] Speaker B: En dat ik een goede datum uitgekozen heb.
[00:52:39] Speaker A: Ja, ook.
[00:52:40] Speaker B: Iedereen om makkelijk te onthouden, hè?
[00:52:42] Speaker A: Ja.
Ja.
Het is niet een gemakkelijke om te onthouden dat je het daardoor gedaan hebt. Je hebt het gedaan, eigenlijk een datum gezocht dat ons twee geboortedatums erin zaten.
[00:52:58] Speaker B: Ja, klopt.
[00:52:59] Speaker A: Dat was eigenlijk de bedoeling.
[00:53:00] Speaker B: De insteek.
[00:53:01] Speaker A: Om het wat meer cachet te geven, zal ik zeggen.
En meer betekenis.
Het is gewoon super tof dat dat doorbuurt. En wat jij niet wilde, heb ik toch gedaan.
[00:53:11] Speaker B: Ja, echt.
Ik zal het hier eens heel rap vertellen. 18-4 ben ik jarig en ze kwamen dus allemaal voor het huwelijk.
En ra-ra-ra, helemaal in het begin.
[00:53:27] Speaker A: Voor de openingsdans.
[00:53:28] Speaker B: Voor de openingsdans hebben eventjes honderd mensen happy birthday gezongen.
[00:53:35] Speaker A: Je zei eerst tegen mij dat je dat niet mocht doen en ik zei oké. Toen zei ik tegen Micho dat ik dat liedje nog moest zoeken. Toen hij klaar stond, heb ik voor
[00:53:48] Speaker B: de openingsdans nog Happy Birthday laten zingen.
[00:53:51] Speaker A: Hebben we Happy Birthday nog gezongen voor jou.
Dat heb je maar weer gehad.
[00:53:56] Speaker B: Ja, klopt.
[00:53:56] Speaker A: Goed, we gaan afsluiten schat.
[00:53:59] Speaker B: Met jouw zelfgemaakt liedje.
[00:54:02] Speaker A: Met mijn zelfgemaakt liedje, dat opgedragen is naar jou.
Want het heet, in het refrein komt Veerle mijn schat, dus het is echt voor jou gemaakt.
En het is ook misschien de enige keer dat we het ergens gaan plaatsen, hier. Ik weet niet of ik het ook op Spotify ga zetten, maar dat zullen we wel later zien. Maar in elk geval, het mag nu wereldkundig gemaakt worden, ons liedje.
[00:54:27] Speaker B: Zeker.
[00:54:28] Speaker A: En voor iedereen, tot de volgende keer.
[00:54:30] Speaker B: Tot de volgende, dag!
[00:54:32] Speaker A: Daar zit je, dat was niet goed.
Daarom bewijzen we dat we hier niets aan het monteren zijn.
[00:54:57] Speaker C: Op een dag op 10 oktober werd het ons verhaal Jij en ik, hand in hand, door elk dal Met jouw vijf kinderen en de liefde die je gaf Bleven we sterk, wat er ook kwam Samen voor alvijd, door storm en de zon We hebben gevochten, maar we hebben gewonnen Met de liefde als geest en jouw hart zo vrij Veerlende schat, samen zijn wij De waarheid bracht ons pijn, maar ook kracht In november kwam de stap met hoop en macht Toen ik dit schrijf en jij bleef aan mijn zij We kozen samen, we vochten ons vrij We hebben gevochten, maar we hebben gewonnen.
Met de liefde als gist, en jouw hart zo vrij. Veerle me schat, samen zijn wij.
Door de zon van Bladja, daarom vroeg ik jouw hand Jij zei ja, en ons leven werd gepland 18 april 2026, de dag die voor ons straalt Met elke dag die komt, weet ik dat jij me houdt Samen voor altijd, door storm en de zon We hebben gevochten, maar we hebben gewonnen Met de liefde als gips en jouw hart zo vrij. Veerle en schat, samen zijn wij.
Nu wonen we samen in ons klein paradijs.
Elke dag is een cadeau, met jou ben ik wijs.
Met liefde en dan bouwen we ons huis.
Veerle en Sky, samen voor altijd thuis.
